UD

Hindi na ata ako marunong magblog. ilang buwan na din ang namissed ko sa blog na 'to. Napakaraming nangyayari sa akin araw araw. Hindi pa din nawawala ang Anxiety ko. Numero uno 'yan. Sa dami ng nangyayari sa akin, Hindi ko na alam kung paano ikwento o simulan. Hindi ko na alam kung paano ko ipaliwanag ang mga bagay bagay na nakikita ko. Namimiss ko lang yung dating ako. Na kahit may problema, Iiyak ako, pero mamaya Tapos na pala yung problema. Ngayon, Hindi naman ako umiiyak pero parang mas mahaba yung problema. Kahit na simpleng bagay lang pinapalaki ko. Tingin ko naging mas mahina ako ngayon kaysa dati. Ang slow ng pacing ng buhay ko. Ito na naman ako. exagerated na naman ang storya ng buhay ko.

Mag iisang taon na kami sa hunyo, pero wala pa din akong bagong kaibigan (although meron naman from work) pero hindi kami namamasyal kasi pare-parehas kaming busy sa trabaho. Sila 7 consecutive days ang trabaho. Ako, 4 days ang trabaho, yung natitirang araw, doon ako tumutunganga at maslalong umaatake yung anxiety ko. Dati 6 days ang trabaho ko, pero nawala na yung alaga ko, sumuko na sya kaya ayun,(Ikwekwento ko sya sa April post ko) devastated din siguro ako. tapos pressure pa ni mama na dapat maging masipag daw ako at hindi paligoy ligoy. ewan ko ba gusto ko chill lang na buhay, takot ako. takot akong magkamali sa trabaho at sa buhay ko. kahit alam ko namang sa pagkakamali tayo natututo. siguro, hindi lang ako inspired magtrabaho o tamad ba. Takot lang ako. Kulang din ako sa confidence. Hindi ko alam kung kailan ako magiging better, sa paningin nila o sa paningin ko. Bakit ba kasi gusto natin maging better sa paningin ng ibang tao?

Ang dami kong issues sa buhay. ha!