2014

PARANG KAILAN LANG nakaupo ako sa isang sulok, nagtitipa ng isang paskil para sa patapos na taong 2013. ngayon, itong 2014 naman ang patapos na, dalawang oras nalang (sa kasalukuyang oras na tinitipa ko ang paskil na ito) matatapos na ang 2014.

Napakaganda ng taong 2014 para sa akin, Nagkaroon kami ng alagang aso, na si Chubibo, Nakapagtapos ako ng kolehiyo, umuwi ang aking inay, nakasama ko sya sa pagmartsa sa entablado, nakapasa ako ng May 2014 Nursing Licensure Examination, nakapag medical para sa petition namin sa canada, natanggap akong Nurse Trainee sa isang pribadong hospital, at marami pang ibang biyaya ang dumating sa buhay namin sa taong 2014. Napakaraming challenges, Biyaya ang dumating nitong 2014, at kahit malungkot o masayang pangyayari pa 'yun, masaya akong nangyari yun sa buhay ko, kasi ginawa nya akong matibay, naging mas malakas ako, marami akong natutunan sa challenge na yun na dumating sa buhay ko. Kahit nitong dalawang buwan bago matapos ang 2014, parang nawawalan ako ng tiwala sa sarili, nadepressed ako, doubtful sa kakayahan, tinamad sa training, nawala ng pag asa, na sa kunting pagkakamali ko, nadedepress ako at ayaw ko na ituloy ang training ko. Siguro dumadaan ako sa Quarter life crisis, na siguro hanggang 2015, mararanasan ko ito, at sana makaya ko. Napakabilis talaga ng panahon, at parang nabibilisan ako sa pacing ng bawat bagay, parang ang bilis at hindi ko ata masabayan, na dapat maging mature din ako sa mga bagay bagay. sa 2014, naranasan ko ang totoong laban, totoong laban sa totoong buhay. hindi pa pala totoong buhay kapag nasa kolehiyo ka palang, para ka pa kasing naglalaro, pero kapag once na nakapag tapos ka, ito na, mararanasan mo na ang makipag buno, makikipaglaban sa realidad. Realidad na napakahirap makalaban.

Marami na namang expectation sa mga taong 2015. New Beginning, New Challenges. Marami na namang mga magaganap sa buhay ko na makakapagbago ng buhay, pwedeng may matutunan ako sa isang yun, o mababago nya ang buhay ko. Marami din akong inaabangan sa taong 2015. Excited ako para bagong taon,  Excited akong kalabanin ang mga challenge sa buhay na parating. Marami na naman akong makikilalang tao na pwedeng makapag bago ng buhay ko. Hindi ko muna inaasahan ang Pag ibig. na syang inaasam ko sa mga nakaraang taon, pero malay natin. Pakiramdam ko, hindi pa ako handa sa pag ibig. Sa edad kong 20 at mag bebente uno na ako sa Hunyo. ano ba naman 'yan? isip bata pa din. Pero! ang inaabangan ko talaga sa taong 2015 is yung TRABAHO. Oo Trabaho na matagal ko nang inaasam, apat na taon ko inasam na SANA magkaroon na ako ng Trabaho, Gusto ko kasi maranasan na Makapag uwi ng Kahit isa o dalawang supot lang ng Grocery para sa pamilya ko. Proud na ako 'nun, Gusto ko lang naman sila ilibre ng sine o ilibre sa mga sikat na fast food o mamahaling resto. masaya ako nakikita silang busog. yun bang nakakadulot ng saya kasi nakikita mo din silang masaya kahit sa kaunting bagay lang. Inaasam ko din na sa taong 2015 eh, makapag abroad din ako. kung papalarin man kami, why not? kung hindi, di itutuloy ko nalang ang pagiging nars dito sa pilipinas. hindi ba masaya din yun? masarap pag silbihan ang mga pilipino, yung mga pilipinong kahit may sakit, mabait pa din sila.

Kung ano man ang plano ng diyos sa taong 2015 para sa kin, sa aming Pamilya. tatanggapin ko 'yun. Salamat, Ama, napakabuti mo, sakabila ng mga kasalanan namin saiyo. Andyan pa din kayo ginagabayan kami. Salamat sa taong 2014, napakasaya ng 2014 para sakin. Salamat talaga God!

"Malungkot ka ba na wala kayong pasko?"

Sa mga hindi nakakaalam, Hindi po namin cinicelebrate ang pasko, dahil sa religion ko, mahabang paliwanagan, pero sana magets nyo. basta wala kaming pasko. Bata palang ako, parang sanay na ako na sa Ika 24 na disyembre, maaga kami natutulog o hindi kami naghahanda. Lagi din naitatanong sa akin na, "Malungkot ka ba na wala kayong pasko?" Sabi ko, Hindi. Sanay na ako. Sumasali pa din ako sa mga Exchange gifts, christmas party, kahit di ako pwede dumalo dapat, Naisip ko, di ko naman talaga icecelebrate ang pasko, gusto ko lang ummattend for fun, at para maranasan ko din yung saya na nararanasan ng mga classmates ko para hindi ako mainggit, kaya mula elementarya, hanggang college, dumadalo ako sa christmas party na ang tingin ko ay hindi Christmas Party.

Ang Awkward din na batiin ako ng “Merry Christmas” ng mga friends / new friends ko na di nakakaalam na Hindi ko sinicelebrate ang pasko. Pero may ilan na binabati ako na, "Merry christmas!, ay wala pala kayong pasko" Kaya sanay na din ako at natutuwa din ako kahit papaano, naalala nila akong batiin, Kapag binabati nila akong Merry Christmas, MInsan binabalik ko at dinadagdagan ko ng "Happy New Year!" para hindi ako maging Rude. At yun. Ganyan ang set up ko kapag malapit o pasko na.
Pero Kahit di ko naman sinicelebrate ang pasko, Nararamdaman ko naman yung saya, na nararamdaman ng ibang tao, yun bang kapag nakakakita ng mga christmas lights, pailaw, parol na may ilaw tuwing gabi, ay nakakatuwa talaga. ramdam ko din yung saya. pero yun lang hindi ko talaga sya sinicelebrate. Tinatamad lang ako ikwento kung bakit hindi ako naniniwala sa christmas o hindi ko sya sinicelebrate :-)
Kahit ganun, I still respect naman, yung catholic o yung mga ibang relihiyon na nagcecelebrate ng pasko, sana ganun din sila sa amin.
Well para maging safe ako ito ang ginagamit ko pag bumabati:

Happy Holidays to everyone! Mwa! Spread L-O-V-E! :-*

Message to my self

Mahirap ba mapag isa? Maiisip mo kung gaano kasaya ang mga taong nasa paligid mo. Habang ikaw, iniisip ko kung paano ka sasaya. Masaya nga ba mapag isa? sinasabi lang ba ng iba na masayang mapag isa. kasi Isa yung defense mechanism? Para hindi sabihin ng ibang taong: “kawawa kang nilalang. Wala kang kasama, hindi ka ngumingiti, mamamatay kang tukmol ka dahil sa lungkot!”

Pero sa kabilang banda, naiisip mo, masaya naman mapag isa ah. Kasi naiisip mo ang kahalagahan ng sarili mo, na dapat mahalin mo ang sarili mo, na sa kabila ng kalungkutan na nadarama mo, napakablessed mo pa din, kasi humihinga ka. Hindi mo dapat isipin na mag isa ka, andyan ang maykapal nakatingin lang sayo. Kasama mo.

Hindi mo kailangan ang komento ng iba, hindi mo kailangang mabuhay na ginagaya ang buhay ng iba. May iba tayong paraan o way, kailangan natin ng originality para mapatakbo ang buhay natin. Kung ang buhay mo ay Basura, taas noo ka pa din, isipin mo atleast, kakaiba ako, kaya ko pa din tumayo sa sarili kong paa na hindi ginagaya ang buhay ng iba. Minsan naiisip natin na gusto ko sya maging ako, naisip ko, bakit hindi ako gumawa ng sariling ako? Yung hindi sinusundan ang stilo ng buhay nya? May sari sarili tayong way of living. Gusto mo sya maging kagaya mo? Wag. Maging awesome ka, hindi dahil ginaya mo ang buhay nya, kundi naging awesome ka sa paningin ng iba dahil UNIQUE ka. Kakaiba ka sa kanila. :-)

Flaws

Minsan napapaisip ako. Sino kaya yung isang lalaki na magpapabago sa buhay ko. Yun bang hindi mo aakalain na magagawa mo ang isang bagay tuwing kasama sya, nakalabas ka sa comfort zone mo kasama sya. Nakakatuwang isipin. Iniisip ko din kung masaya ba sya ngayon? May iba bang taong nagpapasaya sa kanya ngayon? Malungkot ba sya kasi hinahanap nya din ako? Masaya ba sya ngayon? Nag aaral o Nag aral ba sya ng mabuti para sa kinabukasan nya? Successful na kaya sya? o nakuha na nya yung gusto nyang makamit sa edad nya.

Nabasa ko ang mga libro ni Ramon Bautista, Kaya daw maraming NBSB, Walang shota ng ilang taon ay dahil Mataas ang Standards nila, nangangarap sila ng isang tao na nabuo nila sa kanilang isip, siguro dahil na din sa pagbabasa ng mga nobela, dahil lahat naman tayo naghahangad ng magandang love story, kaya matataas ang expectation natin sa isang relasyon, Mataas ang standards natin sa taong gusto natin maging kasintahan. Sabi ni Ramon, Ibaba daw natin ang Standards natin. Siguro, Wag tayong maghanap ng perpektong tao, o wag natin hanapin yung taong nasa isip o nabuo ng isip natin kasi, Hindi totoo yun. Lahat tayo may flaws.

Napakahopeless romantic ko ano? Ganito ang mga NBSB. Minsan naiisip ko nga, Gusto ko ba makaalis sa pagiging NBSB o Sadyang gusto ko lang makaranas umibig ng tunay. Ayaw ko magmadali, Iniisip ko lang yung mga bagay bagay, mga what ifs, ayaw ko magmadali.

Rehab

Nitong nakaraang buwan, nawawalan ng kulay ang buhay ko. Late matulog, Late magising, nahihirapang matulog ng maaga, hinahanap ng katawan ko ang Internet. Kasali na ata Internet sa sistema ng katawan ko. gaya ng droga na nakaka adik. hindi kayang lubayan, hinahanap ng katawan. Kaya siguro hirap ako matulog. alas tres ng madaling araw ako natutulog, nagbabasa ng mga walang kabuluhang kwento sa wattpad, mga hopeless romantic na storya, na hindi naman kailangan daanan ng aking mata pero dinadaanan ko dahil wala akong magawa hanggang sa antukin ako. Siguro kahit minsan naging makabuluhan din ang pagbabasa ko ng kahit ano gamit ang iPod / Cellphone ko, gaya ng mga libro ni John Green (Looking For Alaska) na Dinownload ko lang ang PDF nya sa internet  Inaamin ko na hirap ako mangtapos ng Libro sa Lengwahing Ingles,  Tinatamad ako magbasa? Check. Hindi ko tipo ang kwento? Marahil. Nasanay ako magbasa ng tagalog? Check. Pinipilit ko naman tapusin ang librong 'yun. sana sa takdang panahon matapos ko. Oh, oo nga pala. Kaya dinownload ko lang ang librong iyon ay dahil may Pledge ako na Dapat Filipino Literature lang ang binibili ko (Ehem, Except po sa Wattpad books) Support FILIPINO AUTHORS! Sabi nga nila. Kaya puro likhang pinoy ang tinatangkilik ko, pero na realized ko na dapat magbasa din ako ng english books, para may matutunan ako for future reference, malay mo may makausap akong ibang lahi. oh diba at least alam ko ang universal language. 

Pero Balik tayo tungkol sa Pagka adik ko sa Internet at ang pag gamit ng Cellphone o Electronic Gadget, Parang dapat Kasama ko na ito araw araw. Nakakamiss din yung panahong wala akong ganitong bagay, Minsan nga napaisip ako, ano ba yung itsura ng buhay ko nung mga panahong wala pa akong Touch screen na phone, at Internet. Muntik ko na nga makalimutan ang mga panahong iyon. Nakakamiss balikan. Yung mga panahong hindi pa ako, TAYO adik o Nagpapa alipin sa Makabagong Bagay Gaya ng Cellphones, Tablets, Laptops, at ang makapangyarihang Internet. Nagsimula akong gumamit ng Internet noong Taong 2008, Uso pa friendster noon at sa computer shop pa ako nag frifriendster kasama ng mga classmates ko. Ako din ang nag introduce sa kanila ng facebook, sa kadahilanang ininvite din ako ng Ate Rana ko magfacebook, Dahil Ito daw ang uso sa canada noong taong 2009. Kaya ayun. Doon nagsimula ang Pagiging alipin ko sa Internet. Naging Iba ang buhay ko. Ang kalusugan ko. Siguro naapektuhan na. Hindi pala SIGURO. SIGURADO.

"When I disappear,
all the people I know will remember me.
But as time passes, only my friends, parents,
and you will remember me.
And after more time passes, who will remember?
After a long time, will you forget me, too?"

- Su Eun (My Girl and I)

Buti pa sila, masaya ang love life. 

Buti pa sila, masaya.

Buti pa sila. 

Gusto ko magliwaliw bukas. Yung byabyahe sa jeep at bus ng mag isa. Yung kalahating oras o isang oras nakaupo sa bus, habang nakikita mo ang paligid. Yung nadidinig mo lang yung pag uusap ng mga tao sa paligid, busina ng mga sasakyan, tawanan ng mga tao, radyo sa bus, yung hindi mo nadidinig yung boses mo at kinakausap mo lang ang sarili mo sa isip mo. Sana malabas ako bukas.

Ganito pala pakiramdam ng may hinanakit sa magulang ano? Hati ang damdamin. Di ko alam kung kailangan bang baliwalain yung hinanakit kasi magulang ko sila? 

Iba sa pakiramdam. Maslalo na hindi alam ng magulang ko na may hinanakit ako sa kanila. Ngayon ko lang ata naikwento dito sa blog ko ito. Ang hirap lumuha maslalo na di nila alam kung bakit ka lumuluha. Kaya mas maganda umiyak nalang ng tahimik. Napakaraming bagay o rason kung bakit masama ang loob ko sa magulang ko, maslalo sa nanay ko. Alam ko napakalaki ng utang na loob ko sa kanila. Nakapag tapos ako dahil sa kanila, nurse na ako dahil sa kanila. Pero di pa din mawawala yung sakit na nadarama ko. Sorry kailangan ko lang ilabas ito, kahit di ko totally sinabi kung anong rason kung bakit masama ang loob ko sa nanay ko. Sorry. Masama ba akong anak? Ha? :-(

Bisexual me.

Cousin: Bakit ganyan short mo?
Me: *Tingin sa short ko* Naka jersey short ako.
Cousin: Tomboy ka?
Me: *Faints*

Grabe 6 years old na mapanghusga. Kapag naka jersey short tomboy na? Gusto ko mangsako ng bata? At isasabit yung sako sa puno ng mangga?

Okay lang naman maging FREE sa mundong ito. Okay, sabihin nating Gay ka, Lesbian ka, Bisexual ka, Transgender ka. Alam na ng LAHAT, magulang mo at mga kaibigan. Pero sana naman Ilugar ang paglalandi at Paglaladlad, hindi kung saan saan naglalandi. Kaya lagi kayong napupuna at laging nasasabihan na Malalaswa kasi “karamihan” sainyo, hindi nailulugar ang paglalandi.

Bago ka makakuha ng RESPETO galing sa Iba, Dapat i - RESPETO mo din ang SARILI mo. Okay? Wala akong galit sa mga Gay, BI, Lesbian, Transgender. I’m just concern. Sa katunayan, marami akong friends na BI, Okay? NO hard feelings.

Sa katunayan mag aapply din ang post na ito pati sa mga Straight

"You meet thousands of people, and none of them really mean anything to you. And then you meet one person, and your life is changed forever"

Asan kaya yung magpapabago ng buhay ko? Ano kayang ginagawa nya ngayon? :-(

October 24, 2012

Nakita ko siya tuliro, ngumingiti mag isa, habang winawagayway ang kamay, may sinusuntok sa hangin, takot ang mata, hindi mapakali, tumakbo ito at umakyat sa yero, mabilis, maliksi, tulala siya sa taas, alerto ang mata, sinabi ko, "bumaba ka dyan!" tumalon ito sa kabilang bahay, mabilis, kahit may asong galit, siya ay bumaba, tumakbo papasok sa bahay, ang ingay. galit ang lahat. iyak. galit. iyak. suntok. anong nangyayari? hindi ko maintindihan. masakit. galit. nakakapanglumo. gusto ko nang sumuko. katabi ko siya, madumi, may sugat, tulala, alerto ang mata, galit ang lahat, aso nagkakahol, magulo, luha tumutulo, mabilis ang tibok ng puso, ang nangyayaring ito, kakaiba sa katotohanan, parang hindi pangkaraniwan, kalungkutan ang nararamdaman, ika’y nababaliw sa aming piling, walang magawa, lumuha, magalit, parang awa ito’y parusa.

"Sabi nga nila, kung kailan napalapit at napamahal ka na sa isang tao tsaka pa sila mapapalayo sayo.ibig sabihn noon, tapos na ang misyon nila sa buhay mo.."

-- Ma’am Adap (Filipino Teacher)

R.O.N

Hindi ko alam, kung mali ako o may kasalanan ako tuwing ikaw ang hinahanap ko sa lugar na ‘yun, Tuwing bumubuka ang iyong bunganga sa bawat letrang binibigas mo, hindi ko mapigilang tumingin sa labi mong mapupula. Sa bawat tikwas ng iyong buhok ay unti unti akong nahuhumaling.  Hindi ko mawari kung anong meron sa iyong mga mata, kilay, labi, buhok at sa tuwing nakikita kita, hindi ko mapigilan ang sarili ko na mapangiti sa likod ng labi ko.

Sa tingin ko, Ikaw yung Tamang tao para sa akin, Opinyon ko ito, at sa naniniwala akong Fact ito. Ganyan ka lakas ang pananalig ko. Ano kayang trip ng Diyos at Minsan lang tayo pinag sabay sa iisang dyip. Sa layo natin sa isa’t isa, pakiramdam ko, napakalapit ko sa’yo. Dun lang kasi kita nakita ng malapitan. Dibale, dalawang beses kita nakikita sa Isang linggo. Dalawang araw kada isang linggo. minsan nagtatama ang ating mumunting mata. Salamat sa diyos. Sa Daming taong nakakasalubong ko sa banal na lugar iyon, ikaw lang yung gusto kong makasalubong. Sa sobrang liit ng bayang tinititrhan natin, hindi pa tayo nagkatagpo kahit isang beses.

Hindi ko alam kung nagkakasala ako tuwing ikaw ang iniiisip at hinahanap ko tuwing nagpupunta ako sa lugar na ‘yon. Sana mapansin mo ako. Sana.

Wala akong maikwento kasi wala akong ginagawa.

May nabasa ako sa Kikomachine Blg. 6 na kung wala daw maisip na masabi ang isang tao, ay mas mahaba daw ang nasasabi nya. Nagegets niyo?

So Nagagamit ko ngayon yung Logic na ýun. Wala akong maisip na maikwento pero Naparami na akong nasabi kahit wala akong maisip na ikwento. Huh? gulo.

Soo, ito nga. BorednaBored na ako. 3 months na akong tambay dito sa mumunti naming tahanan. Hindi pa kami tinatawagan nung Chief Nurse ng isang private hospital na inapplyan namin as Nurse Trainee palang. Kung alam niyong masaya ang maging tambay sa Tahanan. HINDIE. mamatay ka, sa araw araw puyat, pareparehas ang namemeryenda mo, may cycle ang activities mo,kung dati nakakamiss ang maging tambay, ngayon gusto kong gumalaw galaw at mamasyal masyal yung hinahanap ng katawan ko yung pagod para antukin ako sa gabi, kasi kapag maghapon akong tambay di ako pagod at di ako makakakatulog at puyat!!! 

Gusto ko na mag work na hindi. Nakakahiya sa nanay ko :-(

Bakit kailangan pang umalis ng isang tao? Bawat tao, may misyon. Kung aalis na sya sa buhay mo, ang ibig sabihin, tapos na sya sa kanyang misyon. - Ms. Estrella, My Filipino Instructor (Non Verbatim)

Minsan sa buhay, kailangan mo mapag isa para marealized mong, kailangan mo pala ng kasama sa buhay. Gulo ano? Ang hirap mapag isa. Yung makakakita ka ng mag kasintahan, magkahawak ang kamay, parang kapag naghiwalay sila e mamatay silang pareho. Iniisip mo, "kailan kaya ako makakahanap ng lalaking mamahalin ako kung sino ako. Kapantay o higit pa ng pagmamahal ng magulang ko sa akin?" "Kailan kaya ako magigising espesyal?" Minsan sa buhay kailangan mo mapag isa para maisip mo kung ano wala sayo.

Kalakip na alaala

Nag aayos ako ng Mga books, mga bags at mga gamit ko noong College ako, Nang nakita ko ang Isang Nakatuping Paper bag ng Mcdo, Akala ko isang basura lang ang nakita ko sa aparador namin, pag bukas ko ng paper bag na ‘yun, may alaala palang nakalakip.

Second Year College ako nung Nagka crush ako sa Isang Volunteer Nurse sa Isang Hospital na pinag dudutyhan namin, Pedia Ward. Dahil Valentines noon, may Message Wall / Banat Wall dun sa treatment room at pwede ka mag post ng mga Banat na makakapag kilig o message mo. Napagtripan ako ng mga groupmates ko, yun ang isinulat nila sa wall. Nung pauwi na kami kinuha ko yung nakalagay sa wall at Boom! 3 years na nakatago sa Aparador namin.

Nakakatawa pa nga kasi mismong clinical instructor namin binuking ako. Huhu nakakahiya!! Tapos sabi ni Rainier: “Oks lang sir, Crush lang naman!” Waa gusto ko supalpalin with BUKO yung sir namin noon kasi binuko ako. Hello sir Rainier, alam kong di ka na nag duduty sa hospital na yun, May isang mensahe lang ako para sayo: Ang pogi mo pa din pero…. LALAKi KA BA?!

PS. Wrong spelling yung name ni sir Rainier, isekreto ko nalang ang tunay na spelling. baka kaso maslalo akong mabuko. 😂😂

Qe

Naranasan mo na ba yung nagbigay motibo ang isang tao,
pero hindi ka naniniwala dahil baka niloloko ka lang niya?

Lumalapit at Nagbibigay sya ng nakakakilig na kilos kasi alam niyang may gusto ka sakanya,
kaya hindi ka naniniwalang totoo yung kinikilos nya.

Nagsisisi sa huli na sana pinansin mo nalang yung mga kilos na ‘yun
kasi iniisip mong baka totoo nga’ yung pinapakita nya.

September 12, 2014: Biktima ng PG 13

Pagkatapos namin maghiwalay ni Hyun Ji ay nagkita naman kami ni Jannine, Sabi nya kasi ililibre nya ako sa City Deluxe, (Sikat na kainan sa Dagupan na mayroon na ding Branch sa Urdaneta) Sumakay na akong dyip para makatipid, Sampung Piso binayad ko pero di binalik ang 2 pesos na sukli, daya ni Manong. Nung nakarating ako, naghintay ako ng medyo 15 minutes sa labas ng Restaurant, Yun pala kasama nya ang family nya, medyo nahihiya ako pero oks lang parang family na din ang turing ko sakanila kasi lagi akong nakikitulog noong studyante pa kami sa bahay nila kung gagabihin uuwi sa duty at kung night shift ang duty ko para makatipid sa pamasahe. yun nabusog ako, kahit isang kanin lang ang kinain ko tapos isang piece ng chicken, ewan ko bakit nakakabusog dun, sulit kumain din pala ako ng Best seller nilang pancit kaya solbs!

Pagkatapos naming kumain agad na kami sumakay ng ordinary bus papuntang SM Rosales, Sakto ang panuod sa TV nila She’s Dating The gangster na sana papanuorin namin noon kasama si Jannine pero dahil ayaw ko noong bumababa kasi nasa Baguio kami noong for Review, kaya di kami nakanuod at di ko napanuod. (ehem Hindi ko pa din gusto si Daniel)nakarating kaming Sm, di pa din tapos yung SDGT. oks lang.

Pumunta muna kaming Department Store para bumili ako ng Pantalon, Nakabili naman ako agad at Pagkatapos namin bumili, Nanuod kaming Sine, THE GIFTED. XD, Alam mo yung EPIC, dun Ang saya saya ko pumasok ng Sinehan bigla akong haharangin ng Tanong nung Aleng kumukuha ng Ticket nagbabantay sa Pintuan ng Sinehan, “Ilang taon ka na!?” Si jannine ang bilis ng utak, “Hala Ate, 20 na po sya!” Sabi naman nung Ale “Hala, Sorry di ko nakita!” Ayun tawa nalang kami ng tawa, hindi ko alam kung COMPLIMENT yun o INSULTO? napakaliit ko kasi at mukha pa akong bata sa suot kong Tshirt na binili ko sa baguio yung ARTWORK yung Brand na kulay Puting Tshirt. tawa ng tawa si jannine, ako din tawa ng tawa. Oks nman yung The Gifted, Nakakatawa at Nakakalaglag panga yung Sexy ni Anne at Christine, Nakakatawa si Sam hindi ko alam kung batangenyo o Bisaya magsalita hahaha.

Pagkatapos namin manuod ng Sine, Bumili pa kaming French Fries at Crispy Chicken Fillet sa Mcdo ni jannine at Umuwi na. Kung ano anong pinag usapan namin, Ewan ko ba dun kay Jannine at puro intriga ang dala galing sa Baguio, Hindi nalang sya mag review ng Mabuti. :-)

September 12, 2014: Rabies

Sinamahan kong magpacheck up si Hyun Ji at mag inject ng Rabies vaccine plus
Human Tetanus sa isang clinic dito sa urdaneta. Naka limang libo sya. Take note. 5,000 pesos plus. para sa dalawang shot ng Rabies vaccine at Tetanus. Napakamahal makagat ng aso. Ako nung nakagat ako ng Aso naka 4,000 plus ako. May discount kasi di ako pinagbayad ng Consultation fee. Napakahirap magkasakit dito sa pinas. Napakamahal ng ganot. Mamamatay ka dahil hindi ka nakabili ng gamot.

Sabi ni Dok. Mas maganda daw Intramuscular ang Rabies vaccine. Mas sure. Kesa sa INTRADERMAL na kung magkamali pa yung nurse na nag inject di ka pa sure kung Maabsorb at mabisa. Nag sorry ako kay Hyun Ji kasi ako ng refer sakanya kay Dok. Napamahal sya. Atleast feeling safe na sya sa rabies at safe pa sya sa infection. Kaysa sayangin nya buhay nya para makatipid. Diba? Chinikka kami ni Dok. Binida nya mga anak nya na Nurse din tapos nag memed school. Pogi yung anak. Hahahaha.

After namin magpcheck up nagpunta kami sa vet para tanungin yung about sa gamot na pwede para sa aso ko na naglalagas ang buhok. Sabi ni Dok normal lang daw na maglagas ang balahibo ng aso nagpapalit pero kasi yung aso namin karami nagkalat sa loob ng bahay. Buti wala kaming asthma o allergy At nagtanong din si hyun ji tungkol sa Rabies vaccine ng Tuta nya. After namin dun nagpart ways na kami. Yun. Sana di matsugi yung tuta nya. Kasi kapag natsugi yung tuta nya may immunoglobulin pa sya. Sana hindi. 😊

Geology

Bakit ikaw ang laman ng isipan ko?

Hindi naman dapat.

Wala naman tayo.

Sapagkat walang “OO”

Dahil ang “I miss you” mo’y di sapat.

Take Notes

Ito namiss ko sa college ang napakaraming notes!!

Nahalungkat ko ito sa mga albums ko sa facebook. Ehehehehe. Summer to. Public Speaking and debate, Instructor namin Si Sir Moreno. One of The best instructor ng School ko, Bonus pa yung Nakakatawa sya. Tapos Hindi nya kami nakalimutan Icongrats nung nakapasa kami. ☺️☺️

Tambay Nurse

Tatlong buwan na akong tambay. Simula nung pumasa ako ng Board exam. Wala na ngang trabaho, wala pang love life. Saklaps dibadibs? Ang pangit ko na nga wala pang pera. Sus marya. Saan kaya ako pupulutin nito? Sa kangkongan o sa kamotehan?

Yung masayang kaganapan lang sa buhay ko e, yun bang kumakain ako ng Higit sa tatlong beses araw araw. Yun yun eh. Yun nalang nagpapasaya sa akin. Paano ako magkakatrabaho kung di naman ako gumagalaw? Diba dibs? Poreber nalang ako “Palamunin”? Ang Sakit pakinggan yung “Palamunin” na word. 😑

KJ Nanay

Andito ako dyip Habang ginagawa ko ang paskil na ito. May Napansin lang ako.. . Ang ibang Nanay. May pagka killjoy. naalala ko lang kasi yung Nanay ko nung bata pa ako. Mahilig kumuha ng litrato. Dahil mahal ko ang aking aso gusto ko kunan ito ng litrato. Ayaw ng Nanay ko dahil kapag kinuhanan ko ng litrato ang aso ko. Mamamatay daw ito. Naniwala naman ako. Nung nag highschool ako na realized Kong tinitipid lang pala ng Nanay ko yung FILM ng camera namin. kaya ayaw nya kunin ng litrato yung aso namin. Kawawang aso.


Itong katabi kong Nanay dito sa dyip ay nilabas ang Kanyang Tablet at nakita ito ng anak nya at hinihiram ito ng anak nya. Sinabi naman ng Nanay “lowbat ito! ” pero nakita ko naman sa Nanay na ginagamit naman nya ito at nag fafacebook naman. Bakit Napaka killjoy ng ibang Nanay? Ibang Nanay ha ?

My Clingy Bestfriend

Life is a Rubix Cube

(Image from: http://www.picturesinboxes.com/2013/11/23/rubix-cube/)

Alam mo yung isang araw pag gising mo. Malalaman mo nalang na Baon na Baon na pala ang Tatay at Nanay mo sa utang? Nakakagulat diba?

Isang linggo na ata akong stressed. Hindi ako makatulog, umiiyak sa higaan, Iniisip ko yung tungkol doon. Hindi ko alam ang gagawin. Minsan nakikipag away pa ako sa nanay ko. Tapos at the end of the day marerealized kong mali yung nagawa at nasabi ko, walang maidudulot na maganda ang pakikipag away, maslalo na sa magulang. Nahihiya na ako sa ibang tao. Sa totoo lang. Magulo itong pamilya namin. Sobra. Pero hindi ako nag sisisi na ito yung kinalakhan kong pamilya. Na dito sa pamilya akong napunta. Na dala ko apelyido nila. Siguro babawiin ko yung nasabi kong “Hiya”. Sabi ng tita ko, “Bakit ka mahihiya sa ibang tao, pinapakain ka ba nila?” At the end of the day, masasabi mong napakasaya kasi dito ako napuntang pamilya. Maraming imperfections. Perfect imperfections sabi nga nila. Ako lang ata yung taong masaya sa magulong pamilya. Kasi kapag alam kong nalampasan namin ang isang challenge, iba yung saya eh. Yun bang mapapangiti ka kasi ang ginhawa. Akalain mo, natapos mo pala yung problemang akala mong hindi matatapos.

Napanaginipan kita.

Pagmulat ng mata ko, kalungkutan agad yung bumalot. Alam ko kasi pagkatapos ng panaginip na ‘yon, balik na naman ako sa realidad na malayo ka talaga sa akin, wala ako sa radar mo (Thanks Ramon!)

Masakit. Hindi, Malungkot na Kabaliktaran yung mga nangyari sa panaginip, Kung gaano tayo kalapit, ganun ako kalayo sa’yo.

Tinapos ko ang gabi ko na iniisip kita.
Pero ikaw tinapos mo ang gabi mo sa pagsabi sa kasintahan mo ng “Mahal kita”

Oo malayo ako sa Radar mo, Sorry matagal ako mag move on, Sorry lagi mo ata nakakagat ang dila mo dahil lagi ka nasa isip ko, sana bukas pag gising ko wala ka na sa isip ko.

For sIyaM

Ako yung tipo ng taong akala mo masiyahin at go lang ng go pero sa totoo lang ako yung pinaka madrama, mababaw ang luha, Napaka duwag, at walang tiwala sa sarili. Napaka weak kong tao. Leche.

Courageous

Okay. Nakuha ko na ang Pangarap ko na maging RN. Oo ito na yung pangarap ko. Pero may kulang pa din, yung kulang na yun ay pumipigil sa mga gusto ko pang maabot na pangarap.

Nawawalan ako ng Confidence. Ng Courage. Hindi ko alam kung anong gagawin ko para umangat ang Self esteem ko. sana isa ito sa mga tinuro noong college kung paano Magkaroon ng self confidence. 

Review Days

Naiinggit ako ngayon sa mga classmates ko na nasa baguio at nagrereview. Hindi naman sa gusto ko uli mag review. Namimiss ko lang yung pakiramdam na excited ka araw araw sa magaganap sa review center na bawat araw may nilolook forward ka, na may bago kang matututunan. At araw araw iba ibang tao ang pwede mong maka tabi o makita. Pwede ka maghanap ng ka sparks dun hahahaha tse pero di ako masyado naghanap dahil focus ka lang sa pag aaral at hindi sa pag ibig hahahaha!! 

De joke. Basta nakakamiss maging reviewee.

Kalihim

Pumasok akong dating kalihim sa kapilya. Pumasok akong kapilya ng madaling araw. Late ako. Nag aayuno na sila nun. Kaya naghintay ako sa labas bago matapos yung ayuno. Madilim ang paligid, dahil nga madaling araw palang, mga 5:15 ng umaga, pasikat palang ang araw, May katabi naman akong matanda. Kinausap nya ako. Di ko na maalala yung pinag usapan namin pero may tumatak na usapan namin e. Na sobrang naloka ako. 

(Non Verbatim)

Matanda: Taga saan ka?
Ako: Dyan po sa Poblacion ****
Matanda: Alam mo bang may namatay doon?
Ako: *Nasa isip ko: Wala namang namatay dun sa amin ah*

Napaka weirdo ng matandang ‘yun. Churchmate ko ‘yun, matagal ko na sya nakikita iisa lang lagi yung lugar na inuupuan nya sa loob ng kapilya. Minsan nakikita ko syang nakangiti o nagsasalita mag isa. Kung makikita mo sya, maliit syang matanda, maiksing buhok na may laging suot na headband tapos medyo duling yung mata. Yung sinabi nya sa akin, naloka lang ako. Kasi weirdo din sya magsalita. 

After ilang years. Ngayon, hindi ko na sya nakikita sa Church. Ano kayang nangyari sakanya.

Seniorita Seniorito

Hahaha naloka ako kay jejomar binay. may elevator sa bahay nila. naalala ko yung binasa ko sa wattpad kaya may elevator sila sa bahay ay para sa nakawheel chair na lola nila. kaloka ah. so ano ka jejomar, naka wheelchair? hindi makapaglakad? mall ang bahay?

pero malay natin pera naman nya mismo ang ginamit nya pagpapagawa ‘nun. tsk.

ayus nga daw sa makati e. may cake ang mga senior citizen tuwing birthday nila. hahaha.

Naalala ko dito saamin. dito sa amin nagbabayad ang mga senior citizens ng limang piso kada isang pumanaw na Miyembro ng Senior Citizens Association.

Ngayong buwan na ito 18 na Senior Citizens ang pumanaw (Nagdadalawang isip ako ganun ba karami talaga ang namamatay na matatanda?)

Alam ko kung ilan ang binabayaran ng lola’t lolo ko dahil ako mismo nagbabayad at sa amin inaabot yung resibo na binibigay. Ilang taon na kami ang nagbabayad, Pakiramdam ko nagogoyo na kami. seryoso.

Kanina nasabi ko, 18 na thunder bolts ang pumanaw so, sa isang thunderbolts ay limang piso, so 180 pesos. imultiply mo sa dalawa kasi dalawa sila ng lolo’t lola ko. Ngayong buwan 180 pesos babayaran namin. Napakalaki, paano na kaya yung mga walang kayang lolo’t lola?
Sabi naman ni Kuya ko, hayaan nalang namin at sabi ng Nanay ko benipisyo yun ng lolo’t lola ko. kaya okay na sa akin.

Pero ang cool ng makati kasi may pinapadalang cake tuwing burpday ng mga Seniorita at Seniorito. Parang sarap nga tumira sa MAKATI. HIHIHI. Sana Red Ribbon na Cake. hihihihi

Sakit

"You follow each other" Sabi ni Twitter, pero sa totoo lang di nya ako pinafollow talaga sa buhay nya. Sakit.

Para tayong Charger, Nakasaksak ako sa Puso mo, pero Yung kuryenteng binibigay mo ay binibigay mo sa ibang tao, sa Cellphone. Sakit.

For sIyaM 

 

May nang gugulo habang nag sosoundtrip ako sa higaan ko. Titigan ba naman ako tapos biglang tumalon sa kama. Ang kulits. 😘☺️🐶

My Journey in 11 Photos.

      

    

      

August 08, 2014

Oath Taking at Prince Bernhard Hall, Saint Louis University, Baguio City, Philippines

We are now a Full-Fledged Nurse. 

Are we ready to face the reality?

10 paks bout me kahit walang nagtatanong

1. Psychosomatic akong tao. Ganito ata ang mga student nurses. Kung anong nararamdaman ko may diagnosis agad at magpapacheck up agad.
2. Hindi ako palangiti. Kaya kapag nakikita niyo ako sa kalye o nakakasalubong di kita ngingitian unless super close tayo.
3. Pakiramdam ko hindi ako approachable.
4. Palakwento ako ng mga walang kwentang bagay. Marerealized ko nalang walang kinalaman yung kwenekwento ko sa topic natin. May flight of ideas ata ako. Hahaha
5. Mahilig ako sa love song na rock music kahit never akong nakaranas ng pag ibig. Kahit never ako nagkarelasyon. Bakit ganun ang life?
6. Mahilig ako sa aso. Kahit ilang beses akong nakagat ng aso. Hindi ako natatakot. Natatakot lang ako sa rabies at tetanus maslalo na kapag di namin aso yung nangangagat.
7. Mahilig ako sa baboy. Anong parte ng baboy? Ribs!!! Haaaa.
8. Gusto kong maging psych nurse. Kung maging RN ako mag apply ako sa psych ward sa baguio. Hahahaha!
9. Nung affiliation namin. Natira kami sa Metro dorm sa Ortigas. Oh diba tunog mayaman! Dahil wala akong pera para sa laundry na napakamahal kahit bawal maglaba sa loob ng CR naglaba ako ng napakaraming damit pero sa sobrang lakas ng tubig sa faucet. Bumigay ang faucet at bumulwak ang maraming tubig sa mukha at katawan ko. Lumabas ako ng basa at nadulas sa maraming tao. Napafail. Kitang kita yun sa CCTV hahaha! Yun sa sa huli di naman ako pinagbayad. Eh sa luma yung faucet eh. Pektusan ko yung maintenance kapag nagbayad pa ako hahaha!
10. Noong highschool ako. Nagmamadali akong pumasok pero bigla nalang naisabit ang palda ko sa gulong ng tricycle at nahila ang palda ko. Nasira ang zipper at lock. Buti nasapo ko kaagad at hindi nahulog pumasok akong CR ng school at inayus pero di pwede! Kaya nauwi kami ni janene para magpalit ng palda partida nilakad namin school namin hanggang bahay namin! Hahaha

Polar Bear

Ang weird lang ng Katawan natin ano, sabi sa Milo 80% ang nawawalang energy kapag natutulog tayo. Eh bakit yung mga bear may tinatawag sila Hibernation?! Natutulog silang napakatagal para makapag store ng energy sa Winter. Eh bakit tayo natutulog lang tayo ng 8 hours pakiramdam na natin napakatagal na natin natulog at Pagod na pagod tayo. Unfair ba?

Naiisip ko ngayon, Hindi ako deserve maging RN, kasi di ko nararamdaman o naiisip na magiging isa akong Nurse sa mga Hospital. Hindi ko nakikita yung Sarili ko na maging Nurse, Yung Nurse na Nagsusulat ng charting, nag aassist ng major operation, Hindi tensyonado sa Emergency Room, Nakaisang shot sa pag tusok para sa swero, Hindi ko naiimagine na ganun ako. Ngayong RN na ako, saka ko naman naramdaman ang mga ganitong bagay, Na Hindi ako nararapat sa Propesyon na ito. Ngayon pa ba ako susuko? Nawawalan ako ng tiwala sa sarili, kaya wala din akong kagustuhan mag apply ng trabaho. Saan ba mapupulot ang lakas ng loob at tiwala sa sarili?

Coffee or Coke? My favorite cup. 

Parent's Love

Kanina habang nakaupo ako sa sofa at nilalaro yung aso namin, Nakita ko si papa na bumangon at naglakad palabas ng kwarto nya. Nakita kong naglalakad sya na mabagal.

Narealized kong napakabusy ko nitong nakaraang apat na taon, napakabusy ko nag aral, at ito nga natupad na yung isa kong pangarap, yung makapasa ng NLE, Yung maging Rehistradong Nars. Akala ko matatapos na yung pagkabusy ko dun. Pero hindi pa pala. Marami rami pa palang training ang dadaanan ko. Narealized kong Busy ako sa pag tupad ng pangarap ko, nakalimutan ko na tumatanda din pala sila. Nalungkot ako. Ni hindi ko man lang maipasyal si papa sa mga Malls na lagi kong napupuntahan. Ni hindi ko man lang sya mapakain sa nga kinakainan kong fast food. Wala man lang akong quality time sa pamilya ko. Siguro masaya na ako na sabay sabay kami kumain sa Kusina. Basta konpleto kami.

Nakakalungkot isipin na lahat tayo dadaan sa pagtanda.

Naghahanap lang ako ng kilala kong banda ng makita ko sila sa spotify. Napakaganda talaga ng musika nila.

Matulog nalang kaysa magbasa ng libro.

Will you soar and lift up my sorrows
Let me free until tomorrow
Nothing like I did before
Will love you more
I need to be with you

I'm back from Review.

Dalawang Buwan akong hindi na paskil sa blog ko (So, yung mga post nung nakaraan buwan ay na resched, Ibang buwan nagawa nilagay lang sa date na wala ako na blog para mapunan yung buwan na di ako nagblog) nakakamiss. Masaya ako kasi halos dalawang buwan din akong nagtiis malayo sa pamilya ko para mag review sa baguio. Nag review ako sa Shield Review Center for Nurses ako nagreview, hindi na ako nagdalawang isip. at hindi ako nagsisi sa pag enroll ko dun.

Hindi ko alam kung tama ba na mag paskil na ako tungkol sa naging buhay ko sa Baguio ng dalawang buwan. Hindi pa rin kasi ako sigurado kung papasa ako, Hindi naman sa negatibo ang aking nasa isip, siguro iniisip ko na ayaw ko lang mapahiya o masaktan sa hulian. Siguro may parte sa utak ko na alam kong PAPASA AKO! pero basta PAPASA AKO, KAMI!

Treasures, Patar Bolinao, Pangasinan Philippines

Nagyaya ang aming Tito na pumuntang Bolinao dito sa Pangasinan. 4 hours mula dito sa amin. Napakalayo at langyang driver umabot kami 6 hours sa byahe dahil di nya alam kung saan ang daan. Pero sa wakas nakarating din kami nahirapan kami maghanap ng cottage dahil napakaraming tao kaya napunta kami sa private resort (Treasures, Patar Bolinao Pangasinan)

Masaya na ako kahit di ako maligo sa dagat. Kahit tumambay lang ako maghapon sa maliit na canopy na
May pahabang foam at may pagkain solb na!! Pero kapag nagpunta kayo dun, pumunta kayo sa part ng patar na walang naliligo o walang resort makikita niyo yung mga maliliit na crabs na naglalakaran at hermit crabs na napakacute! Kapag hapon na low tide na kaya makakapaglakad kayo sa gitna at makikita niyo yung mga weirdong creatures, mga sea urchins na nakakatacute!

Sana nga bumalik pa kami dun ulit. Ito yung isa sa mga lugar na must visit sa summer! Kaya tara na dito sa pangasinan! ☀️☀️☀️

Graduation Day

 With My Pretty Mama

 Giving Flowers

Isa sa mga pinakamasayang araw namin as STUDENT. Apat na taon, Yung iba, Limang taon, Anim na taon ang ginugol sa pag aaral. Ganun kaimportante ang EDUKASYON. Ano nga bang naidudulot ng Pag aaral ng apat na taon, pwede ka naman magkaroon ng Trabaho kahit dalawang taon lang  [no remove the word "LANG" ] ang kurso mo? Tanong ng iba. Para sa akin, Iba ang pakiramdam, kapag sinabing nakapag tapos ka ng Apat na taon na Kurso, Sa pagkat, Malaking bagay din yun kapag kukuha ka ng trabaho, Malaki ang sweldo. Marahil marami ding malaki ang sweldo kahit 2 years ang tinapos. Diskarte lang ang kailangan. Pero ito pinakatanong sa lahat eh. BAKIT NURSING ANG KINUHA KONG KURSO? Maraming kuro kuro, maraming debate tungkol sa bagay na ito na hanggang ngayon, tinatanong pa din ang iba kong colleague, Bakit nga ba? Tinatanong ko ngayon ang sarili ko. Bakit nga ba?

Inaamin ko na, Siguro nga naimpluwensyahan ako ng dalawa kong tita na, na nurse ngayon sa ibang bansa, Sa pag enroll ko ng nursing, Tinanong ako ng Nanay ko kung gusto ko ba talaga ang Kursong ito. Bakit, hindi nalang HRM ang kunin ko, O yung kursong sa Opisina ako magtratrabaho para di daw ako mapagod. Alam din siguro nila ang nature ng pagiging nurse, pagod, puyat, basa dito, basa dun, byahe dito, byahe doon (Clinical Duties for Student nurses) Tinanong ko ang sarili ko ngayon? Hindi ba nakakapagod din naman ang Kursong HRM, o iba pang kurso, at pati ang pagtratrabaho sa opisina ay nakakapagod din hindi ba? Naging sakitin kasi ako nung 4th year high school, akala nila kapag napapagod ako, Mawawalan na naman ako ng malay.

 Gusto ko talaga ang kursong ito. Yung panahong nag enroll ako, Hindi na ganoon kadami ang nag eenroll ng Nursing sa Unibersidad na pinag aralan ko. Dalawang section nalang at Habang tumatagal ako sa sa kursong nursing, isang section nalang per year ang nag eenrol. Bakit hindi ako tumigil? Bakit hindi ako nag shift? Simple lang, kasi nag eenjoy ako sa kurso ko. Masaya ako sa araw araw na pumapasok ako, Masaya din ang mag duty sa iba't ibang lugar, maraming nakakasalamuha, Mga taong may sakit na kahit paano kahit hindi namin nagagawa yung trabaho as nurse, yung pagpunta o pag tabi namin sa kanila ay narerelieve sila o pakiramdam nila ay safe sila kasi may katabi silang "Student Nurse" Marami na kasing pasyente sa mga hospital lahat ng nurse hindi na ideal ang nagagawa o hindi na masyado nagagawa ang lahat ng gawain sa bawat pasyente, Isang nurse benteng pasyente o mahigit pa.Nakapag tapos ako, Hindi Kami, Salamat sa Diyos, kasi sa apat na taon na yun, Pinahintulutan akong maranasan ang saya o pakiramdam na makapag tapos uli. Salamat sa magulang ko kasi nagtrabaho sila para sa akin, sa tuition ko, sa baon ko, hindi lang naman financial ang naitulong nila, kundi yung emotional, yung sinuportahan ka all the way, hindi ako pinigilan sa mga bagay na gusto ko, yung gusto ko maging paglaki ko. Tinulungan ako makamit ang Pangarap ko, na dati sinusulat ko lang sa Slam book, ngayon, Malapit ko na makamit. Ang magiging Nurse. Ang Dalawang Letrang mag dudugtong sa apelyido ko. Salamat sa mga Instructor namin, Simula sa mga Minor Subjects namin, hanggang sa Major subjects, napakalaking bagay ninyo sa pag laki namin, Sa pag grow namin, naging kami, ayon sa gusto namin, o gusto niyo. Matigas man ang ulo namin, Napakadakila ninyong mga guro kasi araw araw nyo kaming tinuturuan, hindi lang kayo teacher, yung iba parang naging pangalawang nanay o tatay namin na gumagabay sa edukasyon namin. Sa mga kaibigan ko, na lahat damay damay kapag napagalitan, o hindi nagawa ang proyekto o nagkamali o nabagsak sa mga quiz o exam. Sa mga shoulder to cry on ko noong mga panahong down na down ako, dahil sa family problems, o problema sa edukasyon, Andyan kayo parati, kayo yung rason kung bakit ako pumapasok bukod sa gusto ko makita ang crush ko [joke] Nakakaiyak, kasi pagkatapos ng araw na ito, magkakahiwalay na tayo, may kanya kanya na tayong buhay, yung iba mag aasawa na daw.hahaha. yung iba mag aabroad na. Lahat tayo may kanya kanyang layunin sa buhay, hindi ko makakalimutan yung mga panahong iisa lang yung layunin natin,. yung "MAKAPASA AKO SA PRELIMS" MAKAPASA AKO SA MIDTERM, MAKAPASA AKO SA SEMI FINALS, MAKAPASA AKO SA FINALS!" Ngayon, ito na ang simula na magkakaiba tayo ng layunin. Yung may kanya kanya tayong liliparin, lilipad tayo kung saan tayo masaya, lilipad tayo kung saan natin gusto, lilipad tayo para makamit yung mga pangarap natin. Salamat sa lahat ng memories, sa tawanan, iyakan, kalungkutan, Apat na taon, napakaraming challenges. Lahat nakaya natin. Para tayong Rubix cube na na dati, hindi pa buo, nung pagpasok natin sa unibersidad na yun, pero pagtapos natin sa kolehiyo, buo na ang kulay natin at magkakaroon na naman tayo ng ibang bagong rubix cube na bubuoin natin, para makamit ang isa pang pangarap natin, yun ay yung dalawang Letrang magdudugtong sa pangalan natin, RN!

Hooding Ceremony

Isa sa mga pinakamasayang araw namin. Salamat God, Salamat Sabay sabay kaming magkakaibigan na gragraduate.


 Salamat sa magulang ko na walang sawang sumusuporta sa kagustuhan ko sa buhay. Gusto ko maging rakers, binilhan akong gitara, gusto ko maging Nurse, sinamahan ako mag enroll, Binigyan ako ng pang tuition, Binigyan ako ng baon, Binigyan ako pambili ng makakapal na libro, na hindi ko naman binasa, binigyan ko ng pambili ng uniporme, hinatid ako sa mga duty ko, sinusundo ako kahit gabi na, pinakinggan nila ang hinahing ko sa mga bagay bagay na bumabagabag noong panahong nag aaral pa ako, sa magulang ko na nagtiis ng apat na taon para makapag tapos ang unica hija nila, nagpagod sila, Lahat ng sakripsiyo, Ginawa nila yun para sa akin, Isa lang maibibigay ko eh, ang maibabayad ko, isang matigas pero manipis na papel na naka imprinta ang pangalan ko. Isang DIPLOMA. Oo, kahit hindi ko naman binigay talaga sakanila ng Personal (kasi nga delay ibigay ng school) alam na nila na sakanila ko inaalay ang diploma na yun, Salamat inay itay, hehehehe. salamat pinag aral nyo ko. isa ako sa mapalad na batang hindi naman ganun katalinuhan pero ito, nabigyan ng pagkakataon makapag aral ng kolehiyo, sa school pa na mahal ang tuition fee. oh saan ka pa. swerte ko ano? Pero hindi dun nag tatapos ang pagbabayad ko ng utang sa magulang ko. kas mag boboard exam pa ako. Oo pagkatapos ng Graduation, aakyat na kami sa baguio para mag review, wag na magpatumpik tumpik pa, kung may pagkakataon naman mag review bakit hindi mo subukan diba? malay natin, baka mahabag ang diyos at ipasa ako sa unang take ko, Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para makuha ang dalawang letrang yun, Yun kasi ang pambabayad ko ng utang sa magulang ko, kahit dalawang letrang yun, napakalakas ng kapangyarihan yun, na buong angkan nyo matutuwa at ipagmamalaki ka, RN yes, RN. Masasabi ko kaya sa mga social accounts ko dito sa internet na `'Yes, RN NA AKO!!'' diba? paid off ang pagod ng magulang mo.

Aba, makakalimutan ko ba naman magpasalamat sa mga Instructor ko noong kolehiyo ako. Lahat kayo. Maam and Sir, Inaamin ko naman na hindi ako magaling, Slow ako minsan sa pagpipick up ng lesson nyo. Pero pinipilit kong intindihin kahit nahihirapan na ako, naiiyak na baka ibagsak nyo ako (sa kabutihang palad walang nagbasak sakin) kaya nagpapasalamat ako. Sa mga instructors ko. simula sa mga masusungit, pinahiya ako, mababait na instructors, sa nakabanggaan kong instructor sa ibang department kasi pinahiya mo ako sa hallway ng Faculty, Heh atleast hindi ako bumaba sa level nyo na porke may natapos na kayo eh mangpapahiya na kayo ng tao sa harap ng maraming studyante, Nag sorry naman ako sakanya, pero yun nagalit pa din ang loko. babae kasi sya. ehem, pero salamat kasi I learned the lesson naman na wag makipag daldalan at wag harangin ang hallway (alam nyo naman ang nature ng katawan ko lumba lumba joke)sa mga instructor na parang barkada ang turing sa amin, sa instructor na nag tap ng shoulder ko at sinabing "ipagpatuloy ko" kasi naka line of 8 ako sa klase nya, major subject yun ah, Ma`am hindi mo alam na, napalakas mo ang confidence ko sa ginawa mo at dahil dun nag aral ako mabuti para sa subject nyo. Sa mga instructor na naging inspirasyon ko sa lahat ng bagay, sa pag aaral, ipagpatuloy nyo ang pagiging inspiration sa mga studyante. Salamat sa goodtimes, sa natutunan namin. Sa mga nag kukunwaring terror instructor na mabait naman pala kapag wala sa klase, mga professor na mukhang terror pero terror talaga, saludo ako sainyo. kahit tinakot nyo kami, atleast pinag igihan namin sa klase nyo, para hindi kami mabagsak. Kayo ang mga pangalawang Inay at Itay namin. Salamat po!!