Saturday 12/23/17

Stayed at home all day
4:30 PM Went to grandmother's home they made bibingka
                Went to Mcdonalds, alone as usual
7PM Went home around

Monday 11/13/17

11AM Woke up feeling sick. Sore throat and Body Malaise.
1PM Went to Bernadette's house to review and of course eat!

5:30 PM Went home. Good thing its didn't rain.

Friday 11/10/17

• Slept 7AM - Woke up 2:30PM
• Dreamed of insects and frog
• 3PM Attended to Kadiwa Worship Service at Burnaby Place of Worship.
• 5PM Went home around.
• Approved off on Thursday November 23 for my Night Class

Thursday 11/09/17

• 2:15 PM Mom's nursing assessment and Blood test at VGH Pre Admission, Preparation for her Surgery next week.
• 7PM LANY at Vogue Theater.
• It's my first time to see them live. My friend wasn't able to attend so she sell her ticket to me. I actually don't know one of their song, But I saw their band name on Facebook, they also had a concert in The Philippines last year. Their music is feels good. I love it. After seeing them live, I fell in love with their music and I saw the LANY's passion for music.
• After the concert we went to Mcdo Burrard and We ate dinner and we went home. arrive at home around 11PM. I can't sleep. I slept around 7am.

Let's talk about Love and Hate in my workplace

Working in Health Care is a Love and Hate. You're enjoying it because you love helping people to feel better but you hate it when you see them suffer. I've been working in a health care setting since 2010 and I honestly hate it but love it.

You like the work but "Leaving" is inevitable. Sometimes, you leave your work because you need to grow or maybe you need to run away from negative Co - workers around you. You depart from your work but the love doesn't end there. It's still dwelling in your heart, burning and longing for it.

I need to breath fresh air, I need to go run faster, travel and forget the responsibilities for my life.  Sometimes I'm thinking if taking care of other people is really my calling? and why the heck I'm still pursuing it if I don't love it?

I love arts, I love photography but now I'm focused on working and pursuing my nursing career. Hopefully, after I get my license, I can finally go whatever I want, I want to study other course, about arts? photography? music? I want to learn how to play piano and guitar but I think music doesn't love me. I'm 23 years old and am I suffering Quarter - Life Crisis right now?


When it comes to Decision making if you are Young - Adult is hard. I still ask my Mother what to wear or what to buy. I don't know for the other people at my same age if they still clingy with their parents maybe not or it varies with the race, for me I'm Filipino and I'm still residing with them. I always ask my parent's opinion about what to do with my life.
Being 23 years old me is tough. A first you're enjoying your work but you suddenly feel sad and you want to leave, but after that, you will regret resigning.

Anyway, I just got home from my work. Its 11:24 am I'm still typing this blog, after this I will sleep.
Its my last night of work for my client Mr. T,  I visit this client every Monday to Wednesday but I have a lot of reasons to consider why I need to leave which is mentioned above.

And yes I'm back on blogging. Last night I just realized that I missed telling stories about my adventures of life. I'm sorry if I have a lot of mistake on grammar. I'm still working on it. Hey! I'm trying! I promise I will get better!

Hi Blogger, Its been 1 year since my last post here. I missed you. I missed talking to myself, I missed sharing memories and thoughts about my life. There's a lot of changes after 1 year and yes, I'm still here! I owe you a lot of stories. I definitely will tell you whatever stories that I can, Can I start now?


In 2015, I'm 21 years old that time, I'm just starting my career, Enjoying my first job in a hospital as a Novice Nurse and trying to learn a lot of techniques in order for me to become a better Nurse,  I'm employed in one of the famous hospital in my place, I'm a new nurse so I do have a lot a difficulty of adjusting that time specially dealing with strict co-workers, patients, medications, communicable diseases but I'm still happy that I'm working with them, I learned a lot even though I just worked there less than one year. I made a lot of mistake because of that my co - worker made fun of me, they laugh and I'm not sure if they called me names and that made me devastated and depressed. While riding a tricycle going home after a long day at work, I received a text from my brother, He's talking about Visa. God is Great, Our Visa came and its time for my family to live together in one place. I'm so happy that time. I feel depressed at work but God doesn't let me down. Being a Nurse is like having a Love -  Hate Relationship. You love it but you hate it. The time came and I decided to send my Resignation Letter to CEO and Chief Nurse. Even though I'm not happy anymore at work, I'm sad that I will leave my co - workers and the memories are still fresh, the joy of feeling that your application accepted, my first day at work, the first thank you from patient, that things will never fade in my mind.

June 2015, My mom came home to pick us up, I celebrated my birthday in the Philippines and after 2 days, we finally arrived at YVR Airport. My extended family picked us up at Airport, Its summer that time so its not cold but its not warm. While travelling going to my aunt's home, I started to feel the Culture shock emotions, I can see the roads are wide, a lot of trees, different designs of home, I feel different. I still remember the first meal that I ate when I arrived, Its Barbeque Chicken from Superstore that my Grandmother bought which became my favorite!

After a month, my aunt helped me to find work, I send my resume to a caregiving company. I'm fine with caregiver work, for now. At least Nursing and Caregiving is similar. We care people. Interview was okay even though I'm not that confident in speaking English. Finally,  They hired me. Yes, Caregiver as my first job here in Canada, Not bad because they're gonna pay me for $13 per hour. Same with Nursing, I have Love - Hate Relationship with my new job. I'm not confident with my self, not assertive and I hate socializing with other people. Socializing is important to caregiving work because you will meet a lot of people, different health care workers, seniors and family members. Too bad, I'm asocial person. I hate meeting new people, I'm shy and not confident, To sum up, I'm socially awkward person.  "I love this work but I hate it" sentiments again. But after 2 years with my company, I learned a lot. Being confident, techniques on how to be a good caregiver, be assertive and I learned how health care run in Canada that will help me if I'm going to be a nurse here someday.

In the same month, I also learned about how to start my application to become a nurse in Canada. My aunt and I went to CRNBC to ask what will I gonna do to start my application. They gave me a calling card and want us to check a certain website, they said I'm gonna use that website to start my application and that is NNAS or National Nursing Assessment Service that runs by CGFNS Philadelphia USA.  I'm frustrated because they told us that its a long process. February 2016,  I decided to apply for NNAS because my co - worker encouraged me to start my assessment. Until now, I'm still processing my license. I will write different post about my nursing journey here soon!

I feel sad that I left Philippines but It will never changed the face that I'm still Filipino. Its been 2 years that I'm here in Canada. There has been ups and downs in my life but I will not surrender!

Culture Shock Stages

Natawa ako kasi sinabi ng co worker ko na, na culture shock daw anak nya nung dumating dito. I don't have any idea na totoo pala ang culture shock, I mean Nararanasan  pala talaga natin 'yun, once na nasa ibang lugar o bansa tayo. Naranasan ko din na hindi nalalaman ang definition ng Culture shock.

Honeymoon:

Kagaya ko, isa akong probinsyana, laki at pinanganak ako sa probinsya, Proud na taga Pangasinan / Ilokano ako. Although may City naman kami na tinatawag noon sa Probinsya, pero hindi pa din nawawala ang Bukid. Rurban ang tawag doon. Bilang pa sa kamay ang pagpunta ko sa Manila, na Kabisera ng Pilipinas. Bakit ko ba sinasabi itong probinsya at city na ito? Kasi From province to city ang peg ng lola nyo. Nag evolve. Pokemon ba. Lumipat kami dito sa Vancouver, Which is City. Kung dati probinsyana ako ngayon nakatira na kami sa City, which is NAKAKAPANIBAGO. Maraming changes. Like transportation, Places, People and LANGUAGE! Walang nagiilokanong puti dito. mga pinoy, Oo. Medyo hirap din ako nung una magsalita ng english, kasi nakaka intimidate, Maslalo sa Immigration. buti nakalabas pa ako doon. hahaha, Nung pinasyal kami ng pinsan at tita ko, talagang fascinated ako sa mga puno dahil ang dami!! summer non, kaya ang saya ang daming puno! (parang walang puno sa pangasinan eh) tapos ang simoy ng hangin ang fresh! tapos ang haba ng umaga. hindi ko pa 'nun alam ang Daylight saving time kasi hindi naman iniimplement sa pinas ang DLST. Tanga lang ako kaya ganun.

Negotiation:

Nung unang buwan ko talaga hindi ko alam bumasa ng Maps, hindi ko alam sumakay ng Bus, Iba pa ang Bus nila dito kaysa Bus natin sa Pinas na may pekeng doctor este conductor, tapos sobrang gamit talaga ang maps dito. ang google maps. Siguro mga dalawang buwan o tatlong buwan ako nag struggle sa pag aaral ng transportation dito sa Vancouver, Mga hindi lang limang beses ako nawala sa downtown at sa ibang lugar at mangiyak ngiyak ako na tumawag sa nanay ko dahil late na ako sa trabaho ko. Then after ilang months na struggle sa locations, In introduce sakin ng Ate Rana ko ang Google Maps. (bwahahaha) at dahil doon, Naging eksperto  na ako sa lugar. hindi na ako nawawala. Naka alis na ako sa Stage 2 ng Culture Shock! 

Adjustment:

Siguro nasa stage palang ako na 'to, kasi ayun sa Wiki, 6-12 months daw ang Adjustment period. Naka adjust naman na ako, sa Transportation, Food at medyo okay na din sa Language, I just need Confidence. 

Adaptation:

Ito yung Master mo na lahat. Sanay ka na sa lahat. Language, accent and Transportation. Anything.

UD

Hindi na ata ako marunong magblog. ilang buwan na din ang namissed ko sa blog na 'to. Napakaraming nangyayari sa akin araw araw. Hindi pa din nawawala ang Anxiety ko. Numero uno 'yan. Sa dami ng nangyayari sa akin, Hindi ko na alam kung paano ikwento o simulan. Hindi ko na alam kung paano ko ipaliwanag ang mga bagay bagay na nakikita ko. Namimiss ko lang yung dating ako. Na kahit may problema, Iiyak ako, pero mamaya Tapos na pala yung problema. Ngayon, Hindi naman ako umiiyak pero parang mas mahaba yung problema. Kahit na simpleng bagay lang pinapalaki ko. Tingin ko naging mas mahina ako ngayon kaysa dati. Ang slow ng pacing ng buhay ko. Ito na naman ako. exagerated na naman ang storya ng buhay ko.

Mag iisang taon na kami sa hunyo, pero wala pa din akong bagong kaibigan (although meron naman from work) pero hindi kami namamasyal kasi pare-parehas kaming busy sa trabaho. Sila 7 consecutive days ang trabaho. Ako, 4 days ang trabaho, yung natitirang araw, doon ako tumutunganga at maslalong umaatake yung anxiety ko. Dati 6 days ang trabaho ko, pero nawala na yung alaga ko, sumuko na sya kaya ayun,(Ikwekwento ko sya sa April post ko) devastated din siguro ako. tapos pressure pa ni mama na dapat maging masipag daw ako at hindi paligoy ligoy. ewan ko ba gusto ko chill lang na buhay, takot ako. takot akong magkamali sa trabaho at sa buhay ko. kahit alam ko namang sa pagkakamali tayo natututo. siguro, hindi lang ako inspired magtrabaho o tamad ba. Takot lang ako. Kulang din ako sa confidence. Hindi ko alam kung kailan ako magiging better, sa paningin nila o sa paningin ko. Bakit ba kasi gusto natin maging better sa paningin ng ibang tao?

Ang dami kong issues sa buhay. ha!

Fridge

NOONG HUNYO 1, yun na huling post ko. Nahihiya na ako sa blog ko na ito kasi hindi ko na sya nakakausap. Marami akong dahilan kung bakit hindi na ako nagpopost. Marahil. 1. Hindi interesado ang buhay ko. 2. Mabagal kasi ang laptop ko na, 2010 or 2011 pa ata bago. 3. Wala akong gana mag kwento kung paano gumana ang buhay ko. 4. Nasa tumblr ako nagsusulat ng paskil. 4. Busy sa trabaho. pagod stress at naenjoy ang real life. 5. Baka busy ako kumain. Nako, madami pang rason.

Oo nga pala, mula hunyo hanggang ngayong buwan na 'to, 8 months na ako nakatira sa malaking bansang pridedyer na ito. nung dumating kami dito, eh, summer, tirik ang araw kaya naman hindi kami masyado nahirapang mag adjust sa weather, pero nung nag "ber" na naramdaman ko na yung lamig, masaya, makakita ng nyebe, na fulfill na yung isa sa mga Bucket list ko. Gusto ko pa sana dagdagan yung bucket list ko pero wala ako sa mood mag tipa o mag isip ng ilalagay ko. ha ha ha.

Ito na pala ako, hindi na nurse, hindi na nanunusok ng pasyenteng tulog o nagbibigay ng gamot sa ngumangawang bata, ito na ako nag aalaga ng mga matatandang ibang lahi, may dementia, nakalimutan na kung anong edad nila, nakalimutan na kung anong taon ngayon o pakiramdam nila nasa Dekada 90's palang sila. Minsan naglilinis din ako ng bahay. Medyo malayo sa "Nurse" na trabaho ko sa atin. Malayo nga pero atleast kumikita naman. keri na ko dun, teh. kaya gora gora! para sa ekonomiya ng bansa, keri! kahit magpunas ng pwet o magpunas ng inodoro. keriy! Pero nagsimula na ako ng Assessment ko para sa License ko dito. na kung palarin, magiging nurse uli ako at malaki ang kita. Marami akong pangarap para sa pamilya ko at sa sarili ko. Minsan, nawawalan ako ng gana, o pag asa para ituloy ito pero alam ko, lahat ng hirap, gastos at pagod mawawala yan kapag natapos ko 'to, alam ko gagabayan ako ULI at lagi ni God. Malakas ako sakanya eh. Dibadibs, God?

Kalaban ko dito, ang lungkot, anxiety, depression, gutom, pagod at pagkabroke. walang pera! hahaha! kung gaano kadali magkapera, ganun kadali mawalan ng pera, sa daming masasarap at murang pagkain dito, nako mapapadami kang kain at bili. Gusto ko nga itry lahat pero di keri. hahaha.

Sa kasalukuyan akong nag eenjoy, promise, kung mawawalan man ako ng pag asa o nalowbat ang happiness battery ko, Marerecharge 'yan panigurado, lahat naman tayo dumadaan sa depression stage ng buhay natin, na kung minsan bakit, nalulungkot din tayo o feeling natin hindi umaayon ang plano natin sa buhay o hindi natin bati si God, Siguro normal lang yun. Sana mapanatili kong FULL lagi ang happiness battery ko para Good vibes lagi. Stay positive lang, L. Lahat ng hirap mawawala 'yan in future basta mag sumikap ka, Lahat ng Success, likod nyan, pasa, pawis, luha, pagod, at lungkot. May pangalan ang Success at iyon ay LADY LYN. :-) 

NAG BROBROWSE AKO sa facebook ng kung ano ano, tapos napunta ako sa Tab ng Birthdays, Nakita kong Birthday ng Adviser ko noong Fourth Year High School na si Ma'am Eugenia Tablada Bukas (June 2). Isa sa pinaka hindi ko malimutan sa kanya ay yung, lagi akong pinupuri, ang sweet nya, Di ko makalimutan na every month magpapagawa sa akin yan ng Research paper tungkol sa Physics at ipapadesign nya para idikit sa Bulletin Board sa harap ng Room namin, Kailanman hindi ko naisip na mag palakas, Hindi ako gahaman sa Grades, Hindi kailanman tumaas ng Line of  9 ang Grado ko sa Physics (Subject ko sa kanya) noong panahon na 'yaon, at Maslalong Hindi Talaga ako pasipsip sa mga panahon na 'yaon. Sadyang Mahilig lang ako mag lay out at mag research noon dahil may PC at Internet kami, Pinapagawa nya ako ng mga Research paper tungkol sa Physics na dinidikit sa Bulletin Board. Sabi pa nya "Hindi na kita papagraduate-in" Bakit ma'am?? ang tanong ko, "Para may gumawa ng Bulletin Board ko".  Hindi nya pinapakialaman ang grade ko dahil sa mga ginawa kong yaon, naging patas sya sa amin. Mabait sya, Sweet, Magaling magturo, Sya ang nagmulat sa akin na mahalin ang Physics. At isa sa mga di ko pa makalimutan ko sakanya, Hinikayat nya akong Mag Guro, Mag aral ng Edukasyon. Pero hindi ko nagawa. Kaya malungkot ako. kasi ngayong wala na sya, Ang PSU, ang naging aalala ko sakanya, na tuwing dumadaan ako sa paaralang yaon, ay sya ang naalala ko, Na isa sa mga frustrations ko ay maging isang Guro, kagaya nya.

Ma'am kung asan ka man ngayon, Isa ka sa mga Inspirasyon ko noon hanggang ngayon, Kahit hindi ako naging Guro, Sana masaya kayo, Naging Nars ako. Na yung isa sa mga Anak nyo ay Successful na, Ma'am, Kayo ang susi ng mga tagumpay namin. Hindi nyo man mabasa 'to, At least nasa puso ka namin Buong buhay namin. Happy Birthday po!

Ito ang view araw araw sa work place ko. So kapag hindi toxic, natutulog ako sa tabi ng Bintana na open. Hindi ako takot sa Manananggal o Ano mang nilalang. Haha. 6am ito makikita mo. Rurban feels. City na may Palayan.

Bakit ganun? Kapag nagkakacrush ako sa isang tao, na nasa 20’s ah, lagi sa may asawa na, o kaya naman, may anak na pero hindi pa kasal, o kaya naman engaged na. YUNG WORST PA, Nagkaka crush ako sa mga Poging bading, nabibiktima ako. Naknamput. Nakakatawa. Hahahaha!! Wag nalang kaya ako umibig. Lagi nalang nasasaktan e. Chos.

Day off ko ngayon. Hehehe. Yun, kung day off naman paano kapag buong umaga at hapon at gabi masakit ang likod ko? paano ako sasaya? paano kung sumasakit ang ulo ko sa mga problema dito sa bahay. Kung sino pa ang pinakamatanda, sila pa ang magulo, sila pa ang pabigat.


Buti pa ang pagkain, pinapasaya ako. Pero bakit ganun, mabilis sila maiubos? Parang sa pag ibig lang. Pinakilig ka lang, pagkatapos iiwan ka din.

Bakit Part 2 - Mayonnaise

Ito ang isa sa mga paborito kong kanta ng Mayonnaise, sunod sa Synesthesia.

Until now, nakakaramdam pa din ako ng Inis at Asar pag tinatanong nila ako kung Tibo ba ako. Ilang beses ko na din tinanong ang sarili ko ukol dyan. Pero pati ang inner self ko, denideny na Tibo ako. Na hindi ako leslie.
Mahilig ako sa mga unisex na gamit, it means namimisinterpret ng iba o akala ng iba gamit pang lalaki yun, pwede naman sa babae. Mahilig ako sa dark things, like black sling bag, rubber shoes, black strap ng Relo, Tshirt, Pants, Mas comportable ako kapag suot ko sila. Hindi ko alam, hindi ko din maexplain kung ano talagang rason, kung bakit. Nandidiri din ako sa Spaghetti strap kasi nga frustration ko yan dahil hindi makinis ang kilikili ko haha. Hindi rin ako mahilig sa pekpek este shorts kasi konserbatibo ako. SIGURO Yung sagot kung bakit ganto ako magsuot o yung tipo ko ng damit ay: Dahil Konserbatibo ako. Siguro hindi pa ako nag mature o ano man hindi nag sink in sa isip ko na dapat magpakababae ako manamit. Babae ako. Sa katunayan, sampu ang crush ko. Malandi din naman ako (chos) kung malandi ako sana hindi ako NBSB ano. Pero yown. Babae ako at Hindi Tibo. Tapos.

AT BAKIT BA NASA PANLABAS NA ANYO KAYO NAGBABASE KUNG ANONG KASARIAN NG ISANG TAO. Porque ba nakapink ang Lalaki, Bading na? Porque naka black ang Babae, Tibo na ito? Porque maraming tattoo ADIK NA? get a life guys. Don’t be judgmental.

Graveyard shift and yea. May Flank pain at Abdominal pain pa ko. Katatapos ko Uminom ng malamig na kape. Haaa. Ganto ako parati. Dadalawang pasyente namin muntikan pa ako mapull out sa ibang ward. Magbunyi! :)

Hindi ko mawari, kung bakit ako nakikinig ng mga kantang pang wazak na puso pero wala naman akong love life.

                               

Nangyari sa iisang araw. 

• 12 - 8 duty. 
• Li-limang pasyente. 
• Stolen shot ko habang tulog. 
• Summer outing. Na wala man lang kaming litratong magkakaibigan. Asocial kami.

Oo na. Hindi ako ang the best. Hindi ako matalino. Hindi ako perpekto. Bobo ako. Masaya na kayo?

Naiinis kayo kasi marami akong pagkakamali? Naiinis kayo kasi bobo akong tao? Pareparehas lang naman tayong dumaan sa gantong stado.

Naiinis ako kasi ganto ako. Naiinis ako.

Hello

Approved na ang Resignation Letter ko kahapon. May 20 ang last duty ko. Masayang malungkot ako, kasi gusto ko matapos ang kontrata ko hanggang Hulyo, pero hindi na maari, iiwan ko mga former classmates ko na eventually naging workmates ko. Bakit Masaya? Kasi malapit ko na makamit ang isa sa mga pangarap ko.

Hahahaha. Hello. Kahapon, 4-12 ang duty ko. Tapos kinabukasan 8-4, shifting. Pagdating ng hapon, nakadama ako ng hilo at parang nasusuka. At natuluyan nga ang suka ko. Nakatatlo akong suka. Nilabas ko din lang ang kinain ko nung lunch. Iba sa pakiramdam yung hilo ko, malamig sa katawan, umiikot ang paningin ko, masakit sa ulo, sa mata, sa tiyan. Naduduwal. Para akong buntis.

Buntis daw ako? Paano ako mabubuntis kung walang nagdodonate ng Sperm? Langhiya naman. Hahaha. Okay. Pero yun, Magagamit ko na ang Sick leave ko, at ako lang ang tuwang tuwa na magkasakit at Magamit ang Sick leave sa trabaho. Ako na. Yiz.

Iniisip ko ngayon kung bakit ito ang napili kong propesyon, yung makapag ligtas ng buhay, mag alaga ng hindi kilalang tao, bakit hindi ako nag guro? nag enhinyero, nag pulis? nag sisisi ba ako sa tinahak kong buhay kaya ganito ako ngayon ka emosyonal? Gusto mang lisanin ang propesyon na ito, pero bakit di ko magawa?

Natripan ko lang magbasa sa Timehop, tapos nabasa ko yung isa kong Tweet last year tungkol sa huling pagkikita / pagsasama namin ng nanay ko sa SM Baguio bago sya babalik sa Kanlurang bansa, Kumain muna kami sa Chowking tapos.. Nung nasa tapat na kami ng National bookstore, ayaw nyang ihatid ko sya sa labas ng SM. Kaya ako yung inihatid nya sa NBS, kasi andun mga classmates ko. Pinagmasdan ko nalang nanay ko na palayo. Tapos nakita ko sa side ng mukha nya na paiyak na sya. Nakakaiyak lang. Hay. Review days kasi nun at di ako makakasama na ihatid sya sa airport. Ang lungkot lungkot ko nun. Kaya ginawa ko nalang na inspirasyon yung nanay ko. Bayad yung pagpasa ko, ng board exam para sa mga hirap, pawis at luha nya. I cri. :'( 

Hindi ako naiinggit o ano.

Sa ika dalawang buwan ko sa pag tratrabaho bilang nars sa pilipinas, napakarami ko ng na kilalang klase ng pasyente at watcher. Mga mababait, mapag bigay. Pero mayroon talagang isang klaseng taong, nakaka kunot ng noo. Yung mga Taong, galing lang ng ibang bansa, kung makaasta, para kang walang alam sa pag aalaga ng Tao.

Nakatapak lang ng Kanlurang Bansa, akala mo kung sino makaasta. Batuhin ka ng Ingles na Lengwahe, parang wala nang bukas. Para ka bang walang pinag aralan, sa tono ng pananalita nila. Naiintindihan naman naming, nag aalala lang kayo sa estado ng inyong pasyente pero hindi naman sapat ‘yun para idegrade mo ang mga nurse. Meron pang tao na, maka english sa harap mo, pero pag talikod mo, nagsasalita pala ng ilokano! Aba’t papahirapan ka pa, pwede ka naman palang kausapin ng Ilokano?! May klase ng pasyente ding, nagpa confine nga pero lahat ng interventions na gagawin mo, mag rerefuse, (pero right nila yun, well) nagpa confine ka pa kung ayaw mo? Diba? Nakakaka walang gana lang kapag minamaliit ka ng mga watcher na parang hindi ka nag aral ng nursing. May mga demanding. May mga mayayabang. Mga nagpapakilalang Nurse daw sila sa ICU sa Abroad, Tapos malalaman namin Na sinabihan nya yung ROD na Renal Nurse daw sya sa Abroad. Ano yung totoo? Tapos tinatanong nya sa amin kung ano Side effect ng Dialysis, at ano ang pagkakaiba ng Vessel Due at Nitroglycerin? Yung mga ganung case ba. Yung mga taong nakatapak lang ng abroad, akala mo na kung sino.

Compare mo kaya facilities ng Pilipinas sa Abroad? Sana ibase din nila ang kalagayan ng pinas sa Abroad. Maka Rant nga. Gutom lang ‘to. Kain na lang ako. *Munch*

Dati, nung medyo bata bata pa ako, nagmamadali akong lumaki, makapagtapos ng kolehiyo para makatulong sa pamilya, para makapag ipon ng pera, pero hindi pala ganun kadali mangyari ‘yun. Pagkatapos pala ng kolehiyo, dito natin makakasalamuha ang totoong buhay, ang mundo na akala ko noon, napakadali. Na akala ko’y sa isang maliit na mundo lang na makakaya ng isang bente anyos na Bata o Malapit na maging matanda, yun pala ito na yung sinasabi nilang “Realidad”. Yung totoong mundo, Yung masaklap na mundo, yung may maraming pagsubok na mundo.

Napakarami palang proseso ang gugugulin pagkatapos ng Kolehiyo. Mga Pagsubok, nasayang na luha, pawis, enerhiya, at pasensya. Yung iniisip mong may dapat kang gawin, kasi ganto na ang edad ko, mas lumalawak ang responsiblidad ko, Maraming problema ang dumarating. Kung dati ang iniiyakan ko, ay yung Grade ko sa Math, ngayon, Kung paano ka kikita ng Pera, na pambili ng ganto, ng pamasahe, gastos para sana sa pamilya, na pantustos sana para sa sarili.

Hindi pala maganda maging matanda. Mas gugustuhin kong maging bata, maging estudyante. Yun bang ang responsibilidad mo lang ay ang pag aaral mo, ang maging mabuting kabataan sa lipunan at maslalo na sa tahanan.

Isa lang ang napagtanto ko after 21 years of existing, Hindi pala madali maging Matanda.

Napakabuti mong tao. Pero bakit ganun, sinisira mo ang buhay mo.
Napakabuti mong ama sa mga anak mo. Pero bakit ganun, pilit mong pinapakita sa ibang tao na hindi ka mabuting ama.
Napakabait mong asawa. Pero ang tingin ng asawa mo sayo ay salot.
Napakabait mong kapatid. Pero bakit ganun, hindi mo nararamdamang mahal ka nila.

Napakabuti mong tao. Pero ganto talaga ang lipunan. Kahit mabuti ka, kung may pinakita kang kahit isang beses na masamang bagay, Magmumukha kang masama. Masamang masama. Kahit hindi mo sinasadya ang bagay na yaon.
Parang isang malinis na papel, sulatan mo lang ng bilog na maliit, yun at yun ang makikita nila, ang Kamalian. Napakasaklap. Ng buhay. Ng Pananaw ng mga Tao. Ng Paniniwala ng mga Tao.

Mabait naman ako, pero bakit ganun napakasaklap ng buhay ko?

Buti pa ang romantic dramas, pinapakilig ako.
Buti pa ang bladder contraction, pinapakilig ako.
Bakit ganun?

May mali ba sa akin? Bakit ganun? Bakit wala pa din akong lovelife hanggang ngayon? - Tanong ko lagi sa mga kaibigan ko.

Kasi, hindi ka malandi, Hindi ka malandi. - Laging sagot ng Bestfriend ko.

Bakit?! Bakit?! Di ko kailangan maglandi para makahanap ng pag ibig. Keines.

May mga tao talaga na kahit masasabi nating patapon ang buhay nila, mga lasengero, drug addict, mga nabaliw eh may mga kagaya nila napamahal sa madla, dahil sila yung mga taong masiyahin, mahilig magpatawa, na kahit ganun sila, hindi matino ang pag iisip, marami pa ding nakaka aappreciate sa kanila, yung hindi lang yung bad side nila ang nakikita nila kundi yung good side nila. Maraming tao ang mga patapon ang buhay. Yun mga sinisira nila ang buhay nila pero bakit ganun napakabait nila sa ibang tao. Minsan sinasabi nila sila yung salot sa lipunan pero sila pala talaga yung mga mababait. Kung sino pa yung mga napagsasabihan namababait na tao, sila pala yung mga gumagawa ng masama, ng palihim. ng masmalaking kasalanan. Hindi lahat ng taong masama ay masama. At hindi lahat ng taong mabait ay mabait. Tandaan nyo yan.

Bawat kriminal sa kulungan ay may kanya kanyang kwento. At hindi lahat ng taong kriminal ay masama, yung iba, inosente.

Naranasan nyo na ba yung may makati sa isang parte ng katawan nyo? Na nung kinamot nyo ay hindi pala dun banda ang makati at pilit nyong hinahanap ang makating parte na ‘yun. Minsan di nyo mahanap at kusang mawawala nalang yung kati. Siguro bihira yung taong nakakahanap sa totoong part ng katawan na makati.

Ang tawag pala dun sa nararanaan natin na ‘yun ay REFERRED ITCH o. “MITEMPFINDUNG” (http://en.m.wikipedia.org/wiki/Referred_itch)

Gusto ko lang naman ng isang taong iintindi at tatanggap sa isang tulad kong may magulong buhay.

It's been awhile since hindi ako nagpaskil dito. Busy ako, fulfilling my dreams, ginagawa ko sa totoong buhay ang mga pangarap ko sa buhay, na dahilang hindi ako makapag focus, sa mga bagay na naiwan ko bago ako natanggap sa trabaho. Nung una, nag dadalawang isip ako kung tatanggapin ko ang trabaho na ito, Hindi ko alam kung bakit, Hindi ko alam kung ano ba talaga ang gusto ko sa buhay. ang maging nurse o iba? Pinili ko ang trabahong ito. Nars na ako, sa isang pribadong hospital, hanggang ngayon nag iisip ako kung mag bibitiw na ako sa posisyon na ito.

Nung natanggap ako sa trabahong ito, marami akong naiwan na gawain o tungkulin, maslalo na sa paglilingkod sa Diyos, sa unang week ko sa trabaho, hindi na ako nakakasamba. nalulungkot ako kasi pakiramdam ko, malayo na ako sa Diyos. Pakiramdam ko, sumasamba lang ako dahil nililigawan ko ang diyos, nililigawan ko para magparamdam uli sya sa akin, para maramdaman ko uli na nasa tabi ko lang sya. buong dalawang buwan na pagtratrabaho pakiramdam ko, wala sya sa tabi ko. Lagi ako nagkakamali, lagi akong napagsasabihan, napapahiya sa mga staff ko. Dahil siguro malayo ako sakanya. Kaya ngayon, gumagawa ako ng paraan para malapit uli sya sa akin.

Mag sasanta cena ako sa Lokal ng Urdaneta, kasi dahil nasagasaan ang duty ko ng Santa Cena sa Lokal namin, Malungkot ako, dahil, pwedeng ito ang magiging huling Santa cena ko sa aming lokal, Siguro. Malungkot ako. Sa Lokal na 'yun na ako, lumaki, maraming natutunan, natuto, natutong maging mabuting tao. Marami man akong kasalanan sa Diyos, pero bakit ganun, napakabuti pa din nya? Salamat, Ama.

Yung magkamali ka lang ng isang beses eh, ang tingin na sayo ng pasyente at S.O ay isang malaking Basura, isang taong Walang Utak. Na sana hindi ka nalang naging Nurse sa mga nababanggit nilang salita.

Napakahirap maging nurse sa pribadong hospital, bawat galaw mo, dapat perpekto ka. Kasi sa pagkakamali mo, magiging Bobo ka sa Tingin nila.

Wala lang, hugot lang sa experience ko / namin kanina ng staff ko. Sa isang magChemochemotherapy na Patient plus Reklamador na Bantay. Hay.

PAANO KO KAYA AAYUSIN ANG PAMILYA KONG NAPAKAGULO?

Ano nga ba ang pag ibig para sa mga taong di pa umiibig?

Bigla ko naalala nung elementary ako. Nasa isang mall kami ng magulang ko may Sales lady na nagbibigay ng Free Taste ng Cornedbeef, Lagi ko binabalikan yung noon, nakalagay ata noon sa Sky Flakes o Tinapay. Sa sobrang bitin ko, naka lima o anim balik ako dun. Hahahaha. Ambabooooy.

Feb ibig nga daw kase

Kapag ganitong panahon, napaka common na mga problemado eh, yung mga single, mga sawi, kasi wala silang kadate sa valemtayms. Napaka plastik ko naman para sabihin na hindi ako nag bitter kahit isang segundo ng buhay ko dahil sa LOVE IS IN THE AIR MONTH ngayon. Nag bitter bitteran naman ako. Pero ano naman magagawa ng pagiging BITTER ko? Magkakaroon ba ako instant love life sa Valemtayms day pag nagbitter bitteran ang peg ko? Putcha. Hahaha. Isang ordinaryong araw lang naman yun para sa akin, sinabi kong ordinaryo kahit nakikita kong pulang pula ang paligid, maraming pusong nakasabit at nakadikit, maraming rosas sa paligid, may lobong hugis puso, maraming magkaholding hands sa tabi, maraming nakaupo sa hagdan ng mga pasyalan. Punuan ang hotel/motel Anebenemenyen, yun ba ang ordinaryo?! May kinalaman ba ang Valentines day sa Chinese New Year?! Bat parehas sila ng Motif? I mean kulay? Hahahaha.

Paano maging BITTER sa araw ng chinese new year este Valemtayms day.


•Kapag lalabas ako, Magdadala akong karayom para pang putok ng hugis pusong lobo.

•Kapag may makakasalubong akong magshota, Dadaan ako sa gitna nila, para magkahiwalay sila.

•Pupunitin at susunugin ko lahat ng Hugis pusong nakasabit sa mga stall.

•Kakalabitin ko ang magshotang naglalampungan sa parke at sasabihing: “Gusto nyo bang kumita habang magkasama kayo? Gusto nyo bang yumaman? Tutulungan ko kayo!”

•Titigil ako sa tapat ng magshotang naglalampungan sa parke o mall tapos tititigan ko sila at sasabihing “Alam nyo bang WALANG FOREVER?!”

•Titigil ako sa tapat ng magshotang nilalagam sa parke at sasabihing: “Hindi kayo bagay ng shota mo. Mabuti pang habang maaga pa, ibreak mo na sya, concerned lang ako, PREVENTION IS BETTER THAN CURE teh, Nurse ako, maniwala ka!”

Syempre biro lang lahat yan, hahaha. Hindi naman ako bitter totally sa Valentines day kasi February 14 ako mag sstart sa First ever Work ko. Goodluck sakin and Spread Love! Chareng.

That Thing called Lecheng pag ibig.

Nanuod kaming That thing called tadhana kanina kasama ko si park at pat. Isa lang masasabi ko, ang sarap ni JM. HAHAHAHA ang libog. De joke, ang pogi nya!! Kilig na kilig kami kanina e. Para kaming pusang kinikilig kanina sa sinehan.

Pang hugot talaga yung mga linya dun e.

Anthony: “Alam mo ‘yung sinabi ni F. Scott Fitzgerald? There are all kinds of love in this world, but never the same love twice.” 

Mace: “Alam mo ‘yung love na 8 years na kayo? Sa ganong love ka pa ba magdududa? Pero wala pala sa tagal ng relasyon yun. Ke eight months kayo o eight years, kung gusto ka niyang lokohin, lolokohin ka niya. Pag hindi ka na niya mahal, hindi ka na niya mahal.” 

Anthony: “Hindi ka na niya mahal. Yun na yon. Ano di malinaw dun?”

Mace: “Tang *** naman, sabihin naman niya kung bakit–“

Anthony: “Bakit, kapag sinabi ba niya kung bakit, may magbabago? Ang bottomline, hindi ka niya mahal.”

Napaiyak ako nung nagkwento na ng Lovestory si Anthony. Kwenento nya lahat mula sa plano nilang mag gf at sa magiging name ng anak nila. Ang feels lang ng kwento. SANA MAY PART 2!

Every BITE you take. Every move you make. Every bond you break. Every step you take. 

I'll be watching you

Ano nga ba ang pag ibig para sa mga taong di pa umiibig?

Nakakaadik ang boses at tunog ng ngisi mo. Sana napakinggan ko uli ng paulit ulit ang ngisi mo. Gawin ko pang ring tone.

May Chanum Street sa Burnham Park, Baguio City.

Non Verbatim

Ako: *Reads Shanum Street* Oy, Shanum. Shanum Tatting! Kilala mo si Shanum Tatting?

Jenn: Hahaha, Channing Tatum yun!

Ako and Jenn: Hahahaha.

Korni. okay.

Paano kapag sinabi kong, ikaw ang nasa isipan ko ngayon? Na pinapangarap kong makayakap ng mahigpit, kahawak ng kamay. Makasama sa hirap at ginhawa. Hah! Ikaw yung pinapangarap kong tao, pero ang tanong, pinapangarap mo din ba ako?

Minsan? Hindi eh. LAGI naiisip ko, Paano kaya kapag hindi ako sumabay sa agos ng buhay, yung sasabay ako sa kabaliktaran ng agos. Yung hindi ko gagayahin yung buhay ng mga kaibigan ko. Magiging tama kaya yung mga desisyon ko? Magsisisi kaya ako sa huli? Na yun ang pinili kong desisyon? Paano kapag hindi ko ituloy itong layunin ko ngayon? Paano kapag iba yung ginawa ko, magsisisi kaya ako? O magiging masaya? Iniisip ko nga sana ang buhay ng tao ay may Trial and Error. Kapag nagkamali ka, pwede mo ibalik sa dati, pwede mo palitan, siguro ang buhay ng tao dito sa mundong ito ay napakasaya, walang pagsisisi, walang malungkot. Pero wala eh, ganun talaga ang buhay ng tao. Mararanasan at mararanasan pa din natin ang Pagsisisi na 'yan. Whether you like, or you like it. Siguro kung ano man ang desisyon ko sa buhay, ay nakatakda na talaga 'yun. Kung ano man ang desisyon ko yun na yun, masaya man ako o hindi.

2014

PARANG KAILAN LANG nakaupo ako sa isang sulok, nagtitipa ng isang paskil para sa patapos na taong 2013. ngayon, itong 2014 naman ang patapos na, dalawang oras nalang (sa kasalukuyang oras na tinitipa ko ang paskil na ito) matatapos na ang 2014.

Napakaganda ng taong 2014 para sa akin, Nagkaroon kami ng alagang aso, na si Chubibo, Nakapagtapos ako ng kolehiyo, umuwi ang aking inay, nakasama ko sya sa pagmartsa sa entablado, nakapasa ako ng May 2014 Nursing Licensure Examination, nakapag medical para sa petition namin sa canada, natanggap akong Nurse Trainee sa isang pribadong hospital, at marami pang ibang biyaya ang dumating sa buhay namin sa taong 2014. Napakaraming challenges, Biyaya ang dumating nitong 2014, at kahit malungkot o masayang pangyayari pa 'yun, masaya akong nangyari yun sa buhay ko, kasi ginawa nya akong matibay, naging mas malakas ako, marami akong natutunan sa challenge na yun na dumating sa buhay ko. Kahit nitong dalawang buwan bago matapos ang 2014, parang nawawalan ako ng tiwala sa sarili, nadepressed ako, doubtful sa kakayahan, tinamad sa training, nawala ng pag asa, na sa kunting pagkakamali ko, nadedepress ako at ayaw ko na ituloy ang training ko. Siguro dumadaan ako sa Quarter life crisis, na siguro hanggang 2015, mararanasan ko ito, at sana makaya ko. Napakabilis talaga ng panahon, at parang nabibilisan ako sa pacing ng bawat bagay, parang ang bilis at hindi ko ata masabayan, na dapat maging mature din ako sa mga bagay bagay. sa 2014, naranasan ko ang totoong laban, totoong laban sa totoong buhay. hindi pa pala totoong buhay kapag nasa kolehiyo ka palang, para ka pa kasing naglalaro, pero kapag once na nakapag tapos ka, ito na, mararanasan mo na ang makipag buno, makikipaglaban sa realidad. Realidad na napakahirap makalaban.

Marami na namang expectation sa mga taong 2015. New Beginning, New Challenges. Marami na namang mga magaganap sa buhay ko na makakapagbago ng buhay, pwedeng may matutunan ako sa isang yun, o mababago nya ang buhay ko. Marami din akong inaabangan sa taong 2015. Excited ako para bagong taon,  Excited akong kalabanin ang mga challenge sa buhay na parating. Marami na naman akong makikilalang tao na pwedeng makapag bago ng buhay ko. Hindi ko muna inaasahan ang Pag ibig. na syang inaasam ko sa mga nakaraang taon, pero malay natin. Pakiramdam ko, hindi pa ako handa sa pag ibig. Sa edad kong 20 at mag bebente uno na ako sa Hunyo. ano ba naman 'yan? isip bata pa din. Pero! ang inaabangan ko talaga sa taong 2015 is yung TRABAHO. Oo Trabaho na matagal ko nang inaasam, apat na taon ko inasam na SANA magkaroon na ako ng Trabaho, Gusto ko kasi maranasan na Makapag uwi ng Kahit isa o dalawang supot lang ng Grocery para sa pamilya ko. Proud na ako 'nun, Gusto ko lang naman sila ilibre ng sine o ilibre sa mga sikat na fast food o mamahaling resto. masaya ako nakikita silang busog. yun bang nakakadulot ng saya kasi nakikita mo din silang masaya kahit sa kaunting bagay lang. Inaasam ko din na sa taong 2015 eh, makapag abroad din ako. kung papalarin man kami, why not? kung hindi, di itutuloy ko nalang ang pagiging nars dito sa pilipinas. hindi ba masaya din yun? masarap pag silbihan ang mga pilipino, yung mga pilipinong kahit may sakit, mabait pa din sila.

Kung ano man ang plano ng diyos sa taong 2015 para sa kin, sa aming Pamilya. tatanggapin ko 'yun. Salamat, Ama, napakabuti mo, sakabila ng mga kasalanan namin saiyo. Andyan pa din kayo ginagabayan kami. Salamat sa taong 2014, napakasaya ng 2014 para sakin. Salamat talaga God!

"Malungkot ka ba na wala kayong pasko?"

Sa mga hindi nakakaalam, Hindi po namin cinicelebrate ang pasko, dahil sa religion ko, mahabang paliwanagan, pero sana magets nyo. basta wala kaming pasko. Bata palang ako, parang sanay na ako na sa Ika 24 na disyembre, maaga kami natutulog o hindi kami naghahanda. Lagi din naitatanong sa akin na, "Malungkot ka ba na wala kayong pasko?" Sabi ko, Hindi. Sanay na ako. Sumasali pa din ako sa mga Exchange gifts, christmas party, kahit di ako pwede dumalo dapat, Naisip ko, di ko naman talaga icecelebrate ang pasko, gusto ko lang ummattend for fun, at para maranasan ko din yung saya na nararanasan ng mga classmates ko para hindi ako mainggit, kaya mula elementarya, hanggang college, dumadalo ako sa christmas party na ang tingin ko ay hindi Christmas Party.

Ang Awkward din na batiin ako ng “Merry Christmas” ng mga friends / new friends ko na di nakakaalam na Hindi ko sinicelebrate ang pasko. Pero may ilan na binabati ako na, "Merry christmas!, ay wala pala kayong pasko" Kaya sanay na din ako at natutuwa din ako kahit papaano, naalala nila akong batiin, Kapag binabati nila akong Merry Christmas, MInsan binabalik ko at dinadagdagan ko ng "Happy New Year!" para hindi ako maging Rude. At yun. Ganyan ang set up ko kapag malapit o pasko na.
Pero Kahit di ko naman sinicelebrate ang pasko, Nararamdaman ko naman yung saya, na nararamdaman ng ibang tao, yun bang kapag nakakakita ng mga christmas lights, pailaw, parol na may ilaw tuwing gabi, ay nakakatuwa talaga. ramdam ko din yung saya. pero yun lang hindi ko talaga sya sinicelebrate. Tinatamad lang ako ikwento kung bakit hindi ako naniniwala sa christmas o hindi ko sya sinicelebrate :-)
Kahit ganun, I still respect naman, yung catholic o yung mga ibang relihiyon na nagcecelebrate ng pasko, sana ganun din sila sa amin.
Well para maging safe ako ito ang ginagamit ko pag bumabati:

Happy Holidays to everyone! Mwa! Spread L-O-V-E! :-*

Message to my self

Mahirap ba mapag isa? Maiisip mo kung gaano kasaya ang mga taong nasa paligid mo. Habang ikaw, iniisip ko kung paano ka sasaya. Masaya nga ba mapag isa? sinasabi lang ba ng iba na masayang mapag isa. kasi Isa yung defense mechanism? Para hindi sabihin ng ibang taong: “kawawa kang nilalang. Wala kang kasama, hindi ka ngumingiti, mamamatay kang tukmol ka dahil sa lungkot!”

Pero sa kabilang banda, naiisip mo, masaya naman mapag isa ah. Kasi naiisip mo ang kahalagahan ng sarili mo, na dapat mahalin mo ang sarili mo, na sa kabila ng kalungkutan na nadarama mo, napakablessed mo pa din, kasi humihinga ka. Hindi mo dapat isipin na mag isa ka, andyan ang maykapal nakatingin lang sayo. Kasama mo.

Hindi mo kailangan ang komento ng iba, hindi mo kailangang mabuhay na ginagaya ang buhay ng iba. May iba tayong paraan o way, kailangan natin ng originality para mapatakbo ang buhay natin. Kung ang buhay mo ay Basura, taas noo ka pa din, isipin mo atleast, kakaiba ako, kaya ko pa din tumayo sa sarili kong paa na hindi ginagaya ang buhay ng iba. Minsan naiisip natin na gusto ko sya maging ako, naisip ko, bakit hindi ako gumawa ng sariling ako? Yung hindi sinusundan ang stilo ng buhay nya? May sari sarili tayong way of living. Gusto mo sya maging kagaya mo? Wag. Maging awesome ka, hindi dahil ginaya mo ang buhay nya, kundi naging awesome ka sa paningin ng iba dahil UNIQUE ka. Kakaiba ka sa kanila. :-)

Flaws

Minsan napapaisip ako. Sino kaya yung isang lalaki na magpapabago sa buhay ko. Yun bang hindi mo aakalain na magagawa mo ang isang bagay tuwing kasama sya, nakalabas ka sa comfort zone mo kasama sya. Nakakatuwang isipin. Iniisip ko din kung masaya ba sya ngayon? May iba bang taong nagpapasaya sa kanya ngayon? Malungkot ba sya kasi hinahanap nya din ako? Masaya ba sya ngayon? Nag aaral o Nag aral ba sya ng mabuti para sa kinabukasan nya? Successful na kaya sya? o nakuha na nya yung gusto nyang makamit sa edad nya.

Nabasa ko ang mga libro ni Ramon Bautista, Kaya daw maraming NBSB, Walang shota ng ilang taon ay dahil Mataas ang Standards nila, nangangarap sila ng isang tao na nabuo nila sa kanilang isip, siguro dahil na din sa pagbabasa ng mga nobela, dahil lahat naman tayo naghahangad ng magandang love story, kaya matataas ang expectation natin sa isang relasyon, Mataas ang standards natin sa taong gusto natin maging kasintahan. Sabi ni Ramon, Ibaba daw natin ang Standards natin. Siguro, Wag tayong maghanap ng perpektong tao, o wag natin hanapin yung taong nasa isip o nabuo ng isip natin kasi, Hindi totoo yun. Lahat tayo may flaws.

Napakahopeless romantic ko ano? Ganito ang mga NBSB. Minsan naiisip ko nga, Gusto ko ba makaalis sa pagiging NBSB o Sadyang gusto ko lang makaranas umibig ng tunay. Ayaw ko magmadali, Iniisip ko lang yung mga bagay bagay, mga what ifs, ayaw ko magmadali.

Rehab

Nitong nakaraang buwan, nawawalan ng kulay ang buhay ko. Late matulog, Late magising, nahihirapang matulog ng maaga, hinahanap ng katawan ko ang Internet. Kasali na ata Internet sa sistema ng katawan ko. gaya ng droga na nakaka adik. hindi kayang lubayan, hinahanap ng katawan. Kaya siguro hirap ako matulog. alas tres ng madaling araw ako natutulog, nagbabasa ng mga walang kabuluhang kwento sa wattpad, mga hopeless romantic na storya, na hindi naman kailangan daanan ng aking mata pero dinadaanan ko dahil wala akong magawa hanggang sa antukin ako. Siguro kahit minsan naging makabuluhan din ang pagbabasa ko ng kahit ano gamit ang iPod / Cellphone ko, gaya ng mga libro ni John Green (Looking For Alaska) na Dinownload ko lang ang PDF nya sa internet  Inaamin ko na hirap ako mangtapos ng Libro sa Lengwahing Ingles,  Tinatamad ako magbasa? Check. Hindi ko tipo ang kwento? Marahil. Nasanay ako magbasa ng tagalog? Check. Pinipilit ko naman tapusin ang librong 'yun. sana sa takdang panahon matapos ko. Oh, oo nga pala. Kaya dinownload ko lang ang librong iyon ay dahil may Pledge ako na Dapat Filipino Literature lang ang binibili ko (Ehem, Except po sa Wattpad books) Support FILIPINO AUTHORS! Sabi nga nila. Kaya puro likhang pinoy ang tinatangkilik ko, pero na realized ko na dapat magbasa din ako ng english books, para may matutunan ako for future reference, malay mo may makausap akong ibang lahi. oh diba at least alam ko ang universal language. 

Pero Balik tayo tungkol sa Pagka adik ko sa Internet at ang pag gamit ng Cellphone o Electronic Gadget, Parang dapat Kasama ko na ito araw araw. Nakakamiss din yung panahong wala akong ganitong bagay, Minsan nga napaisip ako, ano ba yung itsura ng buhay ko nung mga panahong wala pa akong Touch screen na phone, at Internet. Muntik ko na nga makalimutan ang mga panahong iyon. Nakakamiss balikan. Yung mga panahong hindi pa ako, TAYO adik o Nagpapa alipin sa Makabagong Bagay Gaya ng Cellphones, Tablets, Laptops, at ang makapangyarihang Internet. Nagsimula akong gumamit ng Internet noong Taong 2008, Uso pa friendster noon at sa computer shop pa ako nag frifriendster kasama ng mga classmates ko. Ako din ang nag introduce sa kanila ng facebook, sa kadahilanang ininvite din ako ng Ate Rana ko magfacebook, Dahil Ito daw ang uso sa canada noong taong 2009. Kaya ayun. Doon nagsimula ang Pagiging alipin ko sa Internet. Naging Iba ang buhay ko. Ang kalusugan ko. Siguro naapektuhan na. Hindi pala SIGURO. SIGURADO.

"When I disappear,
all the people I know will remember me.
But as time passes, only my friends, parents,
and you will remember me.
And after more time passes, who will remember?
After a long time, will you forget me, too?"

- Su Eun (My Girl and I)

Buti pa sila, masaya ang love life. 

Buti pa sila, masaya.

Buti pa sila. 

Gusto ko magliwaliw bukas. Yung byabyahe sa jeep at bus ng mag isa. Yung kalahating oras o isang oras nakaupo sa bus, habang nakikita mo ang paligid. Yung nadidinig mo lang yung pag uusap ng mga tao sa paligid, busina ng mga sasakyan, tawanan ng mga tao, radyo sa bus, yung hindi mo nadidinig yung boses mo at kinakausap mo lang ang sarili mo sa isip mo. Sana malabas ako bukas.

Ganito pala pakiramdam ng may hinanakit sa magulang ano? Hati ang damdamin. Di ko alam kung kailangan bang baliwalain yung hinanakit kasi magulang ko sila? 

Iba sa pakiramdam. Maslalo na hindi alam ng magulang ko na may hinanakit ako sa kanila. Ngayon ko lang ata naikwento dito sa blog ko ito. Ang hirap lumuha maslalo na di nila alam kung bakit ka lumuluha. Kaya mas maganda umiyak nalang ng tahimik. Napakaraming bagay o rason kung bakit masama ang loob ko sa magulang ko, maslalo sa nanay ko. Alam ko napakalaki ng utang na loob ko sa kanila. Nakapag tapos ako dahil sa kanila, nurse na ako dahil sa kanila. Pero di pa din mawawala yung sakit na nadarama ko. Sorry kailangan ko lang ilabas ito, kahit di ko totally sinabi kung anong rason kung bakit masama ang loob ko sa nanay ko. Sorry. Masama ba akong anak? Ha? :-(

Bisexual me.

Cousin: Bakit ganyan short mo?
Me: *Tingin sa short ko* Naka jersey short ako.
Cousin: Tomboy ka?
Me: *Faints*

Grabe 6 years old na mapanghusga. Kapag naka jersey short tomboy na? Gusto ko mangsako ng bata? At isasabit yung sako sa puno ng mangga?

Okay lang naman maging FREE sa mundong ito. Okay, sabihin nating Gay ka, Lesbian ka, Bisexual ka, Transgender ka. Alam na ng LAHAT, magulang mo at mga kaibigan. Pero sana naman Ilugar ang paglalandi at Paglaladlad, hindi kung saan saan naglalandi. Kaya lagi kayong napupuna at laging nasasabihan na Malalaswa kasi “karamihan” sainyo, hindi nailulugar ang paglalandi.

Bago ka makakuha ng RESPETO galing sa Iba, Dapat i - RESPETO mo din ang SARILI mo. Okay? Wala akong galit sa mga Gay, BI, Lesbian, Transgender. I’m just concern. Sa katunayan, marami akong friends na BI, Okay? NO hard feelings.

Sa katunayan mag aapply din ang post na ito pati sa mga Straight

"You meet thousands of people, and none of them really mean anything to you. And then you meet one person, and your life is changed forever"

Asan kaya yung magpapabago ng buhay ko? Ano kayang ginagawa nya ngayon? :-(

October 24, 2012

Nakita ko siya tuliro, ngumingiti mag isa, habang winawagayway ang kamay, may sinusuntok sa hangin, takot ang mata, hindi mapakali, tumakbo ito at umakyat sa yero, mabilis, maliksi, tulala siya sa taas, alerto ang mata, sinabi ko, "bumaba ka dyan!" tumalon ito sa kabilang bahay, mabilis, kahit may asong galit, siya ay bumaba, tumakbo papasok sa bahay, ang ingay. galit ang lahat. iyak. galit. iyak. suntok. anong nangyayari? hindi ko maintindihan. masakit. galit. nakakapanglumo. gusto ko nang sumuko. katabi ko siya, madumi, may sugat, tulala, alerto ang mata, galit ang lahat, aso nagkakahol, magulo, luha tumutulo, mabilis ang tibok ng puso, ang nangyayaring ito, kakaiba sa katotohanan, parang hindi pangkaraniwan, kalungkutan ang nararamdaman, ika’y nababaliw sa aming piling, walang magawa, lumuha, magalit, parang awa ito’y parusa.

"Sabi nga nila, kung kailan napalapit at napamahal ka na sa isang tao tsaka pa sila mapapalayo sayo.ibig sabihn noon, tapos na ang misyon nila sa buhay mo.."

-- Ma’am Adap (Filipino Teacher)

R.O.N

Hindi ko alam, kung mali ako o may kasalanan ako tuwing ikaw ang hinahanap ko sa lugar na ‘yun, Tuwing bumubuka ang iyong bunganga sa bawat letrang binibigas mo, hindi ko mapigilang tumingin sa labi mong mapupula. Sa bawat tikwas ng iyong buhok ay unti unti akong nahuhumaling.  Hindi ko mawari kung anong meron sa iyong mga mata, kilay, labi, buhok at sa tuwing nakikita kita, hindi ko mapigilan ang sarili ko na mapangiti sa likod ng labi ko.

Sa tingin ko, Ikaw yung Tamang tao para sa akin, Opinyon ko ito, at sa naniniwala akong Fact ito. Ganyan ka lakas ang pananalig ko. Ano kayang trip ng Diyos at Minsan lang tayo pinag sabay sa iisang dyip. Sa layo natin sa isa’t isa, pakiramdam ko, napakalapit ko sa’yo. Dun lang kasi kita nakita ng malapitan. Dibale, dalawang beses kita nakikita sa Isang linggo. Dalawang araw kada isang linggo. minsan nagtatama ang ating mumunting mata. Salamat sa diyos. Sa Daming taong nakakasalubong ko sa banal na lugar iyon, ikaw lang yung gusto kong makasalubong. Sa sobrang liit ng bayang tinititrhan natin, hindi pa tayo nagkatagpo kahit isang beses.

Hindi ko alam kung nagkakasala ako tuwing ikaw ang iniiisip at hinahanap ko tuwing nagpupunta ako sa lugar na ‘yon. Sana mapansin mo ako. Sana.

Wala akong maikwento kasi wala akong ginagawa.

May nabasa ako sa Kikomachine Blg. 6 na kung wala daw maisip na masabi ang isang tao, ay mas mahaba daw ang nasasabi nya. Nagegets niyo?

So Nagagamit ko ngayon yung Logic na ýun. Wala akong maisip na maikwento pero Naparami na akong nasabi kahit wala akong maisip na ikwento. Huh? gulo.

Soo, ito nga. BorednaBored na ako. 3 months na akong tambay dito sa mumunti naming tahanan. Hindi pa kami tinatawagan nung Chief Nurse ng isang private hospital na inapplyan namin as Nurse Trainee palang. Kung alam niyong masaya ang maging tambay sa Tahanan. HINDIE. mamatay ka, sa araw araw puyat, pareparehas ang namemeryenda mo, may cycle ang activities mo,kung dati nakakamiss ang maging tambay, ngayon gusto kong gumalaw galaw at mamasyal masyal yung hinahanap ng katawan ko yung pagod para antukin ako sa gabi, kasi kapag maghapon akong tambay di ako pagod at di ako makakakatulog at puyat!!! 

Gusto ko na mag work na hindi. Nakakahiya sa nanay ko :-(

Bakit kailangan pang umalis ng isang tao? Bawat tao, may misyon. Kung aalis na sya sa buhay mo, ang ibig sabihin, tapos na sya sa kanyang misyon. - Ms. Estrella, My Filipino Instructor (Non Verbatim)

Minsan sa buhay, kailangan mo mapag isa para marealized mong, kailangan mo pala ng kasama sa buhay. Gulo ano? Ang hirap mapag isa. Yung makakakita ka ng mag kasintahan, magkahawak ang kamay, parang kapag naghiwalay sila e mamatay silang pareho. Iniisip mo, "kailan kaya ako makakahanap ng lalaking mamahalin ako kung sino ako. Kapantay o higit pa ng pagmamahal ng magulang ko sa akin?" "Kailan kaya ako magigising espesyal?" Minsan sa buhay kailangan mo mapag isa para maisip mo kung ano wala sayo.

Kalakip na alaala

Nag aayos ako ng Mga books, mga bags at mga gamit ko noong College ako, Nang nakita ko ang Isang Nakatuping Paper bag ng Mcdo, Akala ko isang basura lang ang nakita ko sa aparador namin, pag bukas ko ng paper bag na ‘yun, may alaala palang nakalakip.

Second Year College ako nung Nagka crush ako sa Isang Volunteer Nurse sa Isang Hospital na pinag dudutyhan namin, Pedia Ward. Dahil Valentines noon, may Message Wall / Banat Wall dun sa treatment room at pwede ka mag post ng mga Banat na makakapag kilig o message mo. Napagtripan ako ng mga groupmates ko, yun ang isinulat nila sa wall. Nung pauwi na kami kinuha ko yung nakalagay sa wall at Boom! 3 years na nakatago sa Aparador namin.

Nakakatawa pa nga kasi mismong clinical instructor namin binuking ako. Huhu nakakahiya!! Tapos sabi ni Rainier: “Oks lang sir, Crush lang naman!” Waa gusto ko supalpalin with BUKO yung sir namin noon kasi binuko ako. Hello sir Rainier, alam kong di ka na nag duduty sa hospital na yun, May isang mensahe lang ako para sayo: Ang pogi mo pa din pero…. LALAKi KA BA?!

PS. Wrong spelling yung name ni sir Rainier, isekreto ko nalang ang tunay na spelling. baka kaso maslalo akong mabuko. 😂😂

Qe

Naranasan mo na ba yung nagbigay motibo ang isang tao,
pero hindi ka naniniwala dahil baka niloloko ka lang niya?

Lumalapit at Nagbibigay sya ng nakakakilig na kilos kasi alam niyang may gusto ka sakanya,
kaya hindi ka naniniwalang totoo yung kinikilos nya.

Nagsisisi sa huli na sana pinansin mo nalang yung mga kilos na ‘yun
kasi iniisip mong baka totoo nga’ yung pinapakita nya.

September 12, 2014: Biktima ng PG 13

Pagkatapos namin maghiwalay ni Hyun Ji ay nagkita naman kami ni Jannine, Sabi nya kasi ililibre nya ako sa City Deluxe, (Sikat na kainan sa Dagupan na mayroon na ding Branch sa Urdaneta) Sumakay na akong dyip para makatipid, Sampung Piso binayad ko pero di binalik ang 2 pesos na sukli, daya ni Manong. Nung nakarating ako, naghintay ako ng medyo 15 minutes sa labas ng Restaurant, Yun pala kasama nya ang family nya, medyo nahihiya ako pero oks lang parang family na din ang turing ko sakanila kasi lagi akong nakikitulog noong studyante pa kami sa bahay nila kung gagabihin uuwi sa duty at kung night shift ang duty ko para makatipid sa pamasahe. yun nabusog ako, kahit isang kanin lang ang kinain ko tapos isang piece ng chicken, ewan ko bakit nakakabusog dun, sulit kumain din pala ako ng Best seller nilang pancit kaya solbs!

Pagkatapos naming kumain agad na kami sumakay ng ordinary bus papuntang SM Rosales, Sakto ang panuod sa TV nila She’s Dating The gangster na sana papanuorin namin noon kasama si Jannine pero dahil ayaw ko noong bumababa kasi nasa Baguio kami noong for Review, kaya di kami nakanuod at di ko napanuod. (ehem Hindi ko pa din gusto si Daniel)nakarating kaming Sm, di pa din tapos yung SDGT. oks lang.

Pumunta muna kaming Department Store para bumili ako ng Pantalon, Nakabili naman ako agad at Pagkatapos namin bumili, Nanuod kaming Sine, THE GIFTED. XD, Alam mo yung EPIC, dun Ang saya saya ko pumasok ng Sinehan bigla akong haharangin ng Tanong nung Aleng kumukuha ng Ticket nagbabantay sa Pintuan ng Sinehan, “Ilang taon ka na!?” Si jannine ang bilis ng utak, “Hala Ate, 20 na po sya!” Sabi naman nung Ale “Hala, Sorry di ko nakita!” Ayun tawa nalang kami ng tawa, hindi ko alam kung COMPLIMENT yun o INSULTO? napakaliit ko kasi at mukha pa akong bata sa suot kong Tshirt na binili ko sa baguio yung ARTWORK yung Brand na kulay Puting Tshirt. tawa ng tawa si jannine, ako din tawa ng tawa. Oks nman yung The Gifted, Nakakatawa at Nakakalaglag panga yung Sexy ni Anne at Christine, Nakakatawa si Sam hindi ko alam kung batangenyo o Bisaya magsalita hahaha.

Pagkatapos namin manuod ng Sine, Bumili pa kaming French Fries at Crispy Chicken Fillet sa Mcdo ni jannine at Umuwi na. Kung ano anong pinag usapan namin, Ewan ko ba dun kay Jannine at puro intriga ang dala galing sa Baguio, Hindi nalang sya mag review ng Mabuti. :-)

September 12, 2014: Rabies

Sinamahan kong magpacheck up si Hyun Ji at mag inject ng Rabies vaccine plus
Human Tetanus sa isang clinic dito sa urdaneta. Naka limang libo sya. Take note. 5,000 pesos plus. para sa dalawang shot ng Rabies vaccine at Tetanus. Napakamahal makagat ng aso. Ako nung nakagat ako ng Aso naka 4,000 plus ako. May discount kasi di ako pinagbayad ng Consultation fee. Napakahirap magkasakit dito sa pinas. Napakamahal ng ganot. Mamamatay ka dahil hindi ka nakabili ng gamot.

Sabi ni Dok. Mas maganda daw Intramuscular ang Rabies vaccine. Mas sure. Kesa sa INTRADERMAL na kung magkamali pa yung nurse na nag inject di ka pa sure kung Maabsorb at mabisa. Nag sorry ako kay Hyun Ji kasi ako ng refer sakanya kay Dok. Napamahal sya. Atleast feeling safe na sya sa rabies at safe pa sya sa infection. Kaysa sayangin nya buhay nya para makatipid. Diba? Chinikka kami ni Dok. Binida nya mga anak nya na Nurse din tapos nag memed school. Pogi yung anak. Hahahaha.

After namin magpcheck up nagpunta kami sa vet para tanungin yung about sa gamot na pwede para sa aso ko na naglalagas ang buhok. Sabi ni Dok normal lang daw na maglagas ang balahibo ng aso nagpapalit pero kasi yung aso namin karami nagkalat sa loob ng bahay. Buti wala kaming asthma o allergy At nagtanong din si hyun ji tungkol sa Rabies vaccine ng Tuta nya. After namin dun nagpart ways na kami. Yun. Sana di matsugi yung tuta nya. Kasi kapag natsugi yung tuta nya may immunoglobulin pa sya. Sana hindi. 😊

Geology

Bakit ikaw ang laman ng isipan ko?

Hindi naman dapat.

Wala naman tayo.

Sapagkat walang “OO”

Dahil ang “I miss you” mo’y di sapat.

Take Notes

Ito namiss ko sa college ang napakaraming notes!!

Nahalungkat ko ito sa mga albums ko sa facebook. Ehehehehe. Summer to. Public Speaking and debate, Instructor namin Si Sir Moreno. One of The best instructor ng School ko, Bonus pa yung Nakakatawa sya. Tapos Hindi nya kami nakalimutan Icongrats nung nakapasa kami. ☺️☺️

Tambay Nurse

Tatlong buwan na akong tambay. Simula nung pumasa ako ng Board exam. Wala na ngang trabaho, wala pang love life. Saklaps dibadibs? Ang pangit ko na nga wala pang pera. Sus marya. Saan kaya ako pupulutin nito? Sa kangkongan o sa kamotehan?

Yung masayang kaganapan lang sa buhay ko e, yun bang kumakain ako ng Higit sa tatlong beses araw araw. Yun yun eh. Yun nalang nagpapasaya sa akin. Paano ako magkakatrabaho kung di naman ako gumagalaw? Diba dibs? Poreber nalang ako “Palamunin”? Ang Sakit pakinggan yung “Palamunin” na word. 😑

KJ Nanay

Andito ako dyip Habang ginagawa ko ang paskil na ito. May Napansin lang ako.. . Ang ibang Nanay. May pagka killjoy. naalala ko lang kasi yung Nanay ko nung bata pa ako. Mahilig kumuha ng litrato. Dahil mahal ko ang aking aso gusto ko kunan ito ng litrato. Ayaw ng Nanay ko dahil kapag kinuhanan ko ng litrato ang aso ko. Mamamatay daw ito. Naniwala naman ako. Nung nag highschool ako na realized Kong tinitipid lang pala ng Nanay ko yung FILM ng camera namin. kaya ayaw nya kunin ng litrato yung aso namin. Kawawang aso.


Itong katabi kong Nanay dito sa dyip ay nilabas ang Kanyang Tablet at nakita ito ng anak nya at hinihiram ito ng anak nya. Sinabi naman ng Nanay “lowbat ito! ” pero nakita ko naman sa Nanay na ginagamit naman nya ito at nag fafacebook naman. Bakit Napaka killjoy ng ibang Nanay? Ibang Nanay ha ?

My Clingy Bestfriend

Life is a Rubix Cube

(Image from: http://www.picturesinboxes.com/2013/11/23/rubix-cube/)

Alam mo yung isang araw pag gising mo. Malalaman mo nalang na Baon na Baon na pala ang Tatay at Nanay mo sa utang? Nakakagulat diba?

Isang linggo na ata akong stressed. Hindi ako makatulog, umiiyak sa higaan, Iniisip ko yung tungkol doon. Hindi ko alam ang gagawin. Minsan nakikipag away pa ako sa nanay ko. Tapos at the end of the day marerealized kong mali yung nagawa at nasabi ko, walang maidudulot na maganda ang pakikipag away, maslalo na sa magulang. Nahihiya na ako sa ibang tao. Sa totoo lang. Magulo itong pamilya namin. Sobra. Pero hindi ako nag sisisi na ito yung kinalakhan kong pamilya. Na dito sa pamilya akong napunta. Na dala ko apelyido nila. Siguro babawiin ko yung nasabi kong “Hiya”. Sabi ng tita ko, “Bakit ka mahihiya sa ibang tao, pinapakain ka ba nila?” At the end of the day, masasabi mong napakasaya kasi dito ako napuntang pamilya. Maraming imperfections. Perfect imperfections sabi nga nila. Ako lang ata yung taong masaya sa magulong pamilya. Kasi kapag alam kong nalampasan namin ang isang challenge, iba yung saya eh. Yun bang mapapangiti ka kasi ang ginhawa. Akalain mo, natapos mo pala yung problemang akala mong hindi matatapos.

Napanaginipan kita.

Pagmulat ng mata ko, kalungkutan agad yung bumalot. Alam ko kasi pagkatapos ng panaginip na ‘yon, balik na naman ako sa realidad na malayo ka talaga sa akin, wala ako sa radar mo (Thanks Ramon!)

Masakit. Hindi, Malungkot na Kabaliktaran yung mga nangyari sa panaginip, Kung gaano tayo kalapit, ganun ako kalayo sa’yo.

Tinapos ko ang gabi ko na iniisip kita.
Pero ikaw tinapos mo ang gabi mo sa pagsabi sa kasintahan mo ng “Mahal kita”

Oo malayo ako sa Radar mo, Sorry matagal ako mag move on, Sorry lagi mo ata nakakagat ang dila mo dahil lagi ka nasa isip ko, sana bukas pag gising ko wala ka na sa isip ko.

For sIyaM

Ako yung tipo ng taong akala mo masiyahin at go lang ng go pero sa totoo lang ako yung pinaka madrama, mababaw ang luha, Napaka duwag, at walang tiwala sa sarili. Napaka weak kong tao. Leche.

Courageous

Okay. Nakuha ko na ang Pangarap ko na maging RN. Oo ito na yung pangarap ko. Pero may kulang pa din, yung kulang na yun ay pumipigil sa mga gusto ko pang maabot na pangarap.

Nawawalan ako ng Confidence. Ng Courage. Hindi ko alam kung anong gagawin ko para umangat ang Self esteem ko. sana isa ito sa mga tinuro noong college kung paano Magkaroon ng self confidence. 

Review Days

Naiinggit ako ngayon sa mga classmates ko na nasa baguio at nagrereview. Hindi naman sa gusto ko uli mag review. Namimiss ko lang yung pakiramdam na excited ka araw araw sa magaganap sa review center na bawat araw may nilolook forward ka, na may bago kang matututunan. At araw araw iba ibang tao ang pwede mong maka tabi o makita. Pwede ka maghanap ng ka sparks dun hahahaha tse pero di ako masyado naghanap dahil focus ka lang sa pag aaral at hindi sa pag ibig hahahaha!! 

De joke. Basta nakakamiss maging reviewee.

Kalihim

Pumasok akong dating kalihim sa kapilya. Pumasok akong kapilya ng madaling araw. Late ako. Nag aayuno na sila nun. Kaya naghintay ako sa labas bago matapos yung ayuno. Madilim ang paligid, dahil nga madaling araw palang, mga 5:15 ng umaga, pasikat palang ang araw, May katabi naman akong matanda. Kinausap nya ako. Di ko na maalala yung pinag usapan namin pero may tumatak na usapan namin e. Na sobrang naloka ako. 

(Non Verbatim)

Matanda: Taga saan ka?
Ako: Dyan po sa Poblacion ****
Matanda: Alam mo bang may namatay doon?
Ako: *Nasa isip ko: Wala namang namatay dun sa amin ah*

Napaka weirdo ng matandang ‘yun. Churchmate ko ‘yun, matagal ko na sya nakikita iisa lang lagi yung lugar na inuupuan nya sa loob ng kapilya. Minsan nakikita ko syang nakangiti o nagsasalita mag isa. Kung makikita mo sya, maliit syang matanda, maiksing buhok na may laging suot na headband tapos medyo duling yung mata. Yung sinabi nya sa akin, naloka lang ako. Kasi weirdo din sya magsalita. 

After ilang years. Ngayon, hindi ko na sya nakikita sa Church. Ano kayang nangyari sakanya.

Seniorita Seniorito

Hahaha naloka ako kay jejomar binay. may elevator sa bahay nila. naalala ko yung binasa ko sa wattpad kaya may elevator sila sa bahay ay para sa nakawheel chair na lola nila. kaloka ah. so ano ka jejomar, naka wheelchair? hindi makapaglakad? mall ang bahay?

pero malay natin pera naman nya mismo ang ginamit nya pagpapagawa ‘nun. tsk.

ayus nga daw sa makati e. may cake ang mga senior citizen tuwing birthday nila. hahaha.

Naalala ko dito saamin. dito sa amin nagbabayad ang mga senior citizens ng limang piso kada isang pumanaw na Miyembro ng Senior Citizens Association.

Ngayong buwan na ito 18 na Senior Citizens ang pumanaw (Nagdadalawang isip ako ganun ba karami talaga ang namamatay na matatanda?)

Alam ko kung ilan ang binabayaran ng lola’t lolo ko dahil ako mismo nagbabayad at sa amin inaabot yung resibo na binibigay. Ilang taon na kami ang nagbabayad, Pakiramdam ko nagogoyo na kami. seryoso.

Kanina nasabi ko, 18 na thunder bolts ang pumanaw so, sa isang thunderbolts ay limang piso, so 180 pesos. imultiply mo sa dalawa kasi dalawa sila ng lolo’t lola ko. Ngayong buwan 180 pesos babayaran namin. Napakalaki, paano na kaya yung mga walang kayang lolo’t lola?
Sabi naman ni Kuya ko, hayaan nalang namin at sabi ng Nanay ko benipisyo yun ng lolo’t lola ko. kaya okay na sa akin.

Pero ang cool ng makati kasi may pinapadalang cake tuwing burpday ng mga Seniorita at Seniorito. Parang sarap nga tumira sa MAKATI. HIHIHI. Sana Red Ribbon na Cake. hihihihi

Sakit

"You follow each other" Sabi ni Twitter, pero sa totoo lang di nya ako pinafollow talaga sa buhay nya. Sakit.

Para tayong Charger, Nakasaksak ako sa Puso mo, pero Yung kuryenteng binibigay mo ay binibigay mo sa ibang tao, sa Cellphone. Sakit.

For sIyaM 

 

May nang gugulo habang nag sosoundtrip ako sa higaan ko. Titigan ba naman ako tapos biglang tumalon sa kama. Ang kulits. 😘☺️🐶

My Journey in 11 Photos.

      

    

      

August 08, 2014

Oath Taking at Prince Bernhard Hall, Saint Louis University, Baguio City, Philippines

We are now a Full-Fledged Nurse. 

Are we ready to face the reality?